ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Cave ─ Cave w serwisie ArtRock.pl

Cave — Cave

 
wydawnictwo: MJM Music Polska 1995
 
1. Odrywanie
2. Run
3. To co kochasz i wiesz, że do końca
4. Kolor Ziemi
5. Outside
6. Cave
7. Tailor's Dummy Young Girl
8. 90126
9. Roxanne
10. Schowam się
 
Całkowity czas: 38:25
skład:
Paweł Mazur - voc., bg. / Paweł Smoleń - g. / Leszek Łuszcz - dr., perc. / Damian Rękas - kbds.
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 2
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 0
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 0
Album jakich wiele, poprawny.
› 0
Niezła płyta, można posłuchać.
› 0
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 3
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 10
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 10
Arcydzieło.
› 34

Łącznie 59, ocena: Absolutnie wspaniały i porywający album.
 
 
Ocena: 8 Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
16.04.2006
(Recenzent)

Cave — Cave

Cave. Tarnowski zespół, który debiutował w połowie lat 90 płytą "Cave" i błyskawicznie zniknął z rynku. Płyta jest tak unikalna, że z trudem zlokalizowałem w sieci jakąkolwiek wersję okładki, dlatego jakość budzi niestety grozę, ale musimy z tym żyć.

To był dziwny zespół. W pewnym sensie odważny, grali ambitny progressive pop w latach, gdy największe tryumfy święciły potworki maści Hey czy, za przeproszeniem, Illusion i inne Kaziki Na Żywo. W pewnym sensie pechowy, bo z uwagi na boom na granie a'la Seattle byli skazani na porażkę. Wysublimowane dźwięki nie były w modzie, stąd płyta ukazała się i przepadła. Szkoda wielka, bo gdyby debiut Cave ukazał się rok - dwa lata później, byliby jednym z ciekawszych przedstawicieli polskiej sceny progresywnej. A tak są unikatem, białym krukiem na rynku. Zawsze to jakaś pociecha, choć, umówmy się, mizerna.

Nietypowe były też inspiracje tarnowian. Nie Genesis, Camel, ale komercyjna odmiana progressive z lat 80. Głównie... Rush. Brzmienia płyt, powiedzmy, "Signals" czy "Power Windows". Może jeszcze trochę Yesów z okresu "cyferek". I The Police. Wszystko przemieszane razem i wyszło naprawdę ciekawe danie, na pewno mocno nietypowe, jak na polskie warunki. A i na świecie mało zespołów z kręgu szeroko pojętego progrocka grało w taki sposób. No i to był kwartet złożony z dobrych instrumentalistów. Bo jednak zagrać "Roxanne" i nie polec przy tym to sztuka ciężka. A Cave zagrali to na debiucie i to tak, że wstydzić się nie musieli. Może nie jakoś specjalnie odkrywczo, dość zachowawczo, ale mimo wszystko bardzo fajnie im to wyszło. Jakiś indywidualny szlif temu arcydziełu nadali.

Zespół - meteor. Pojawił się i zniknął. Został ten jeden jedyny album. Został nieduży radiowy przebój w postaci faktycznie ładnego "Taylor's Dummy Young Girl" i inny w postaci "Schowam Się". Zabrakło promocji, chęci wypromowania. Zabrakło zwykłego szczęścia, nie trafili w swój czas. Ale wciąż są, w środowiskach progfanów cieszą się cichym kultem. Ich płyta, gdy trafia w ręce kogoś nieobeznanego z ich muzyką, zawsze budzi radość. To miłe. Bo niby mała rzecz, a cieszy. Jak mądrze mawiali starożytni : non omnis moriar. Cave udało się przetrwać, gdzieś na dnie serc i umysłów. Fajnie, że chociaż tyle. A może - że aż tyle. Że są ludzie, którzy wciąż pamiętają.

 
ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
© Copyright 1997 - 2020 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.