ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Ketha  ─ III-ia w serwisie ArtRock.pl

Ketha — III-ia

 
wydawnictwo: Debello Records 2007
 
1. __ [01:26]
2. Ado-71 [03:19]
3. Izoid [05:13]
4. Trip [03:18]
5. Mantra Te [04:50]
6. Eye [05:04]
7. Mongoose [04:26]
8. Off [05:06]
 
skład:
Wawrzyniec Fularz – bębny / Grzesiek Kiełbowicz – gitara / Tomek Płaza – bas / Maciek Janas – gitara, wokal
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 0
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 0
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 0
Album jakich wiele, poprawny.
› 0
Niezła płyta, można posłuchać.
› 1
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 1
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 1
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 2
Arcydzieło.
› 4

Łącznie 9, ocena: Absolutnie wspaniały i porywający album.
 
 
Recenzja nadesłana przez czytelnika.
Ocena: 8++ Arcydzieło.
05.10.2009
(Gość)

Ketha — III-ia

Na świecie jest wiele zespołów. Jedne posiadają w swych szeregach muzyków wybitnych, inne przeciętnych. Jedne mają pomysł na siebie, inne zaś za cel swego istnienia uważają bycie idealną kopią ulubionej grupy. W zapomnianym przez wielkie wytwórnie Rzeszowie narodził się band, który jest wybitny w obu tych aspektach. Ketha.

Na swym debiutanckim albumie „III-ia” muzycy nie bawią się w klimatyczne, orkiestrowe intra, z miejsca uderzając w słuchacza ścianą dźwięku. Potem jest tylko lepiej. Wolne, miażdżące partie gitar współegzystują tutaj z typowo deathowymi, by po chwili ewoluować w zakręconą zabawę z efektami. Mózg bombarduje piekielnie szybki i złożony rytm, perkusista gra ponad ludzkimi ograniczeniami, wybijając wiele często sprzecznych, teoretycznie nie pasujących do siebie partii, po chwili zaś bawi się w jednostajne, mantrowe uderzanie w bębny. W tle szaleje bas, przepełniając kompozycje swym charakterystycznym brzmieniem. Wokal przepuszczony przez komputer brzmi nieludzko, doskonale wpasowując się w dźwięki generowane przez muzyków. Mimo, iż czuć tutaj inspirację zarówno progresywnym death metalem w rodzaju Meshuggah, czy Death, mathcore’em The Dilinger Escape Plan, jak i moim ukochanym Toolem, to proporcje między tymi stylami są idealnie wyważone, w konsekwencji czego otrzymujemy nową jakość – granie agresywne jak u „szalonych” Szwedów, precyzyjne i skomplikowane jak w Dilinger Escape Plan, jednocześnie jednak przepełnione feelingiem i wolą eksperymentowania, podbudowane psychotyczną atmosferą jak w utworach ekipy J. M. Keenana. Utwory na „III-iej” pulsują kreatywnością, wręcz kipią od pomysłów. Nie łudźcie się – za pierwszym razem nie wychwycicie całej złożoności i rozmachu, cechujących kompozycje na tej płytce, mimo, że utwory trwają ledwie po 4-5 minut, a cały album – ok. 30. Dzieło kwartetu pokazuje doskonale, że piękno trwa w złożoności.

Dotąd Polskę znano w metalowym świecie jedynie jako ojczyznę Vadera, Behemotha i Decapitated. Po jak najbardziej pozytywnych zagranicznych recenzjach „III-iej” wydaje się jednak, że może się to zmienić. Dzięki temu albumowi, majstersztykowi, który nie powinien być obcy żadnemu fanowi ciężkiego progresywnego grania, Ketha otworzyła sobie ścieżkę do mojego prywatnego panteonu progresywnych geniuszy.

 
ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
Picture theme from Natalie C with exclusive licence for ArtRock.pl
© Copyright 1997 - 2020 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.