ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Led Zeppelin  ─ Coda w serwisie ArtRock.pl

Led Zeppelin — Coda

 
wydawnictwo: Swan Song Records 1982
 
1. We’re Gonna Groove [2:37]
2. Poor Tom [3:02]
3. I Can’t Quit You Baby [4:16]
4. Walter’s Walk [4:31]
5. Ozone Baby [3:35]
6. Darlene [5:07]
7. Bonzo’s Montreux [4:18]
8. Wearing and Tearing [5:28]
 
Całkowity czas: 33:04
skład:
John Bonham – drums, vocals / John Paul Jones bass guitar, piano, keyboards / Jimmy Page – acoustic and electric guitar / Robert Plant – vocals, harmonica
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 5
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 1
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 4
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 5
Album jakich wiele, poprawny.
› 5
Niezła płyta, można posłuchać.
› 20
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 15
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 10
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 5
Arcydzieło.
› 2

Łącznie 72, ocena: Niezła płyta, można posłuchać.
 
 
Ocena: 1 Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
06.12.2010
(Recenzent)

Led Zeppelin — Coda

Stephen Davis bardzo celnie określił In Through The Out Door jako „łabędzi śpiew” Led Zeppelin, Codę natomiast, ostatnią płytę zespołu, jako „pośmiertną”. Zespół bowiem, jak wiadomo, postanowił przerwać swą działalność po niespodziewanym zgonie Johna Bonhama w 1980 roku. Lecz o ile In Through The Out Door posiadało jeszcze jakąś nikłą wartość artystyczną, o tyle Coda nie ma jej w najmniejszym stopniu. Ten album grupa postanowiła wydać chyba tylko po to, żeby dobić i siebie i fanów, a tym samym utwierdzić się w przekonaniu, że przedłużanie kariery pozbawione jest jakiegokolwiek sensu (o zobowiązaniach wobec wytwórni nie ma co wspominać, gdyż fakt ten nie powinien stanowić jakiegokolwiek usprawiedliwienia).

Na płytę złożyły się odrzuty z nagrań, obejmujące czasowo niemalże całą działalność grupy, począwszy od We’re Gonna Groove i Poor Tom, poprzez Walter’s Walk i Bonzo’s Montreux, a skończywszy na Ozone Baby, Darlene oraz Wearing And Tearing. Z wymienionych kawałków żaden nie zasługuje na większą uwagę, może poza Bonzo’s Montreaux ze wspaniałą perkusją Johna Bonhama, której – niestety! - po 90 sekundach zaczyna towarzyszyć odpychająco brzmiąca elektronika. Jeszcze We’re Gonna Groove posiada pewną wartość, lecz czysto historyczną, i to tylko z punktu widzenia Led Zeppelin oraz ich fanów. Jedyne, co naprawdę dobre na tej płycie, to żywiołowe wykonanie standardu Williego Dixona I Can’t Quit You Baby, które w innej, niewiele dłuższej wersji, zespół zamieścił na swoim debiutanckim albumie.

Jeżeli zamykający płytę Wearing And Tearing, jałowy i biegający wokół własnego ogona, miał stanowić zeppelinowską odpowiedź na punk rocka i pokazać wyirokezowanym młodzieniaszkom w glanach i skórach, kto na scenie muzyki popularnej rządzi, to roli swej nie spełnił. Jeśli bowiem zespół dał komuś, za przeproszeniem, kopa, to tylko i wyłącznie sobie. Szczerze powiedziawszy, aż wstyd choćby i wrogowi życzyć takiego końca, a co dopiero Led Zeppelin!

ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
© Copyright 1997 - 2020 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.