ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Dżem ─ Absolutely Live w serwisie ArtRock.pl

Dżem — Absolutely Live

 
wydawnictwo: PolJazz 1986
 
1. Norweska impresja bluesowa (Riedel) [03:21]
2. Wiem, na pewno wiem – nie, nie kocham cię (Styczyński, Riedel) [04:58]
3. Poznałem go po czarnym kapeluszu (Riedel, Otręba, Otręba, Berger, Styczyński, Giercuszkiewicz) [03:08]
4. Kiepska gra (Otręba, Styczyński, Riedel, Gayer) [04:45]
5. Blues Alabama (Riedel, Otręba, Otręba, Berger, Styczyński, Giercuszkiewicz, Galaś) [04:20]
6. Abym mógł przed siebie iść (Otręba, Riedel, Gayer) [05:27]
7. Niewinni i ja część I i II (Otręba, Riedel) [14:15]
 
Całkowity czas: 40:20
skład:
Ryszard Riedel – śpiew, harmonijka ustna. Jerzy Styczyński – gitara. Adam Otręba – gitara. Beno Otręba – gitara basowa. Paweł Berger – instrumenty klawiszowe. Michał Giercuszkiewicz – perkusja.
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 1
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 0
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 0
Album jakich wiele, poprawny.
› 0
Niezła płyta, można posłuchać.
› 2
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 0
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 5
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 5
Arcydzieło.
› 37

Łącznie 50, ocena: Absolutnie wspaniały i porywający album.
 
 
Ocena: 8++ Arcydzieło.
11.12.2011
(Recenzent)

Dżem — Absolutely Live

Ćwiara minęła! Tym razem polska ćwiara. I zarazem jedna z najlepszych polskich płyt w historii.

Dżem, tak na dobrą sprawę, zaczął dyskografię od pozycji koncertowej – pierwsza w kolejności była kaseta nagrana na żywo w Świnoujściu 12 lipca 1984, znana potem w wydaniu CD jako „Dzień w którym pękło niebo”. Potem pojawiła się „Cegła”. A potem zarejestrowano dwa koncerty zespołu w Teatrze STU w Krakowie, 9 grudnia 1985. Fragmenty tych koncertów zebrano na płycie „Absolutely Live”.

„Dzień w którym pękło niebo” muzycznie był dobry, brzmieniowo – przeciętny. W przypadku tej płyty o problemach z brzmieniem nie ma mowy: całość jest bardzo dynamiczna, należycie surowa, selektywna. A muzycznie? No cóż – panowie są w formie wręcz wybitnej. Energia, spontaniczność, żywioł… Jest w tej muzyce coś, co przywodzi na myśl pierwszy album live AC/DC – „If You Want Blood You’ve Got It”. Identyczne uczucie w pewnym jedynie stopniu kontrolowanego muzycznego szaleństwa. I identyczna atmosfera: niewielkiej sali, gdzie muzycy są prawie na wyciągnięcie ręki. Gdzie bardzo łatwo o niesamowitą chemię pomiędzy zespołem a jego publicznością…

Dużo na tej płycie bluesa. Praktycznie czystym, czarnym bluesem jest „Abym mógł przed siebie iść”. „Blues Alabama” to efektowna próbka żywiołowego blues-rocka, z nieco pastiszowym tekstem. A całość zaczyna się od harmonijkowo-wokalnej improwizacji Riedla (w udawanym, tzw. norweskim angielskim). Do tego nieco trącąca southern-rockowym klimatem „Kiepska gra”, zwięzłe, melodyjne „Poznałem go po czarnym kapeluszu”…

…Ale to wszystko przystawki do dania głównego. Czadowy wstępny riff „Niewinnych” to jakby zagrane dwa razy szybciej „Sedan Delivery” Neila Younga. Pierwsza część to dynamiczny, ciężki rock w rytmie boogie – opowieść o spotkaniu na ulicy dwóch uzależnionych – który nagle się załamuje. I zaczyna się część druga – wizyjna. Powolna, utrzymana w dość majestatycznym rytmie. Z niesamowicie, wręcz namacalnie narastającym napięciem, potęgowanym przez dramatyczną partię gitary. A potem powrót do boogie, od którego wszystko się zaczęło. Jeszcze bardziej ekspresyjne, jeszcze dodatkowo podnoszące napięcie „zaplatanki” gitar. Wszystko powoli się zatrzymuje. I jeszcze potężna, kakofoniczna koda, jak onegdaj w „Child In Time”. I to już koniec.

„Absolutely Live” to świetna rejestracja Dżemu na żywo w bodaj najlepszym okresie swego istnienia. Z Riedlem w szczytowej formie. Z kapitalnie uzupełniającymi się instrumentalistami: to, jak gitarzyści nakręcają się nawzajem, jak wymieniają się solówkami i motywami, robi niesamowite wrażenie. A jeszcze wszystko to uzupełnia Paweł Berger: gra oszczędnie, stylowo – dodaje to, co potrzebne, by całość zabrzmiała doskonale. No i sekcja rytmiczna: zwłaszcza perkusista, bodaj najlepszy z Dżemowych bębniarzy – a w każdym razie najlepiej pasujący do stylu gry zespołu.

Czas mija, lata lecą, a ta płyta zupełnie się nie starzeje. Kanon.


 

Powyższa tracklista dotyczy wydania CD; w oryginalnym wydaniu na płycie analogowej na stronie A znalazły się "Abym mógł przed siebie iść" i "Niewinni".
ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
© Copyright 1997 - 2020 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.