ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Galahad ─ Year Zero - 10th Anniversary Expanded Edition  w serwisie ArtRock.pl

Galahad — Year Zero - 10th Anniversary Expanded Edition

 
wydawnictwo: Oskar 2012
dystrybucja: Oskar
 
CD 1: Year Zero – studio album

1. Year Zeroverture [4:45]
2. Belt up [3:38] / 3. Ever the Optimist [3:43] / 4. 4. The Charlotte Suite [1:07] / 5. Haunted [4:21] / 6. Democracy [9:53]
7. Baroque and Roll Dementia [2:26]
8. A Deeper Understanding? [3:52]
9. The Jazz Suite [1:42]
10. Take a Deep Breath And Hold On Tight [1:36]
11. Hindsight 1 - Piano And Clarinet [2:14]
12. Hindsight 2 - A Very Clever Guy Indeed [5:41]
13. The September Suite [3:45]
14. World Watching [2:26]
15. Deceptive Vista /Postscript – Perspective [4:44]

CD2: MR KYPS – Live On Oct. 19. 2002

1. Year Zero Parts I – IV [13:33]
2. Year Zero Part V [4:28]
3. Year Zero Parts VI – X [14:59]
4. Year Zero Parts XI – XIV [10:58]
5. Richelieus Prayer [8:42]
 
skład:
Roy Keyworth - Electric and acoustic guitars, bass guitar on Democracy, noisy effects and Ding Dong
Stuart Nicholson - Most of the main singing, lots of background singing, ethereal choiry stuff, all the words and a teeny weenie amount of keyboard mayhem
Spencer Luckman - Drums and all manner of strange percussive interludes
Dean Baker - Steam Driven Mellotron, an old but perfectly formed Fender Rhodes Piano, not too wobbly Mini Moog, Taurus bass pedals, assorted modern digital synthesizers and rack mounted trickery, sampling, programming, wedding and ‘glamour’ photography (e-mail for prices)……we jest not!!!
Neil Pepper - Bass guitar, bass pedals and keyboards
And introducing some very special guests:
Cantori featuring:
Jonathan Prentice – Baritone voices
Lorraine Rowan – Soprano voices
Nicki Clewlow - Alto voices
John Wetton – Vocals and back up vocals
Sarah Quilter – Flute, saxophone, clarinet and vocals
Rob Booth – Trumpet
Sabino Andreotti, Wai Lim Kai, Yun Hwa Son - various atmospheric voices
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 0
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 0
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 2
Album jakich wiele, poprawny.
› 0
Niezła płyta, można posłuchać.
› 0
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 0
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 1
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 0
Arcydzieło.
› 2

Łącznie 5, ocena: Dobry, zasługujący na uwagę album.
 
 
Ocena: * Bez oceny
11.10.2012
(Recenzent)

Galahad — Year Zero - 10th Anniversary Expanded Edition

Wydany we wrześniu 2002 roku album Year Zero to chyba najbardziej ambitne i zarazem najbardziej kontrowersyjne dzieło formacji Stuarta Nicholsona. Na wcześniejszym krążku, Following Ghosts, artyści odważnie odeszli od tradycyjnie pojmowanej formuły rocka progresywnego, nadając jej bardziej nowoczesny wymiar, choćby poprzez śmiałe używanie elektroniki i mieszanie jej z mocno już zastałą formą. Krążek, na czele z magicznym Bug Eye, odniósł artystyczny sukces i – wydaje się – zachęcił muzyków do pogłębiania swoich poszukiwań w tym kierunku. Efektem tego był Year Zero – album wzbudzający mieszane uczucia także i u naszych artrockowych recenzentów.

Jak spojrzeć dziś – w dziesiątą rocznicę powstania - na ten krążek? Cóż, to niewątpliwie rzecz iskrząca bogactwem aranżacyjnych pomysłów i licznymi odniesieniami do muzyki elektronicznej, klasycznej, jazzu, tradycyjnego rocka, czy wreszcie szeroko rozumianej muzyki popularnej. Niezwykle reprezentatywnym w tym kontekście dla całej płyty jest dziesięciominutowy Democracy. Eksperymentalny (to chyba zresztą najlepszy przymiotnik charakteryzujący ten album), mieszczący w sobie i brudną przesterowaną gitarę, odhumanizowany bit, silne inspiracje el-muzyką i wreszcie dalekowschodnie klimaty! Niezły misz masz. A to nie wszystko. Bo na Year Zero posłuchamy jeszcze partii fletu i saksofonu (A Deeper Understanding?), jazzowych zagrywek (The Jazz Suite), kościelnych organów (World Watching) i chóralnego finału w kończącym Postscript – Perspective. Żeby było ciekawiej, w Take A Deep Breath And Hold On Tight możemy wysłuchać śpiewającego tu gościnnie Johna Wettona. Mimo tego tradycyjnej, piosenkowej formy jest tu niewiele. Do tej może aspirować balladowa i przystępna The September Suit. Bo całość zdominowana jest przez eksperymentalne poszukiwania oparte o nowoczesną elektronikę. Brakuje tu niewątpliwie tego, z czego twórczość Galahadu do tej pory słynęła. Kapitalnych, patetycznych uniesień podlanych świetną melodią. Ta ograniczona przystępność materiału skutkowała oskarżeniami o przerost formy nad treścią, bądź nazywaniem Year Zero muzycznym bełkotem. Nie da się ukryć, że taki album był z pewnością zespołowi potrzebny. Już 4 lata później muzycy wydali znakomity Empire Never Last wykorzystujący doświadczenia z Year Zero. Zresztą Battle Scars i Beyond The Realms Of Euphoria nie są od nich wolne.

Year Zero - 10th Anniversary Expanded Edition, wydane w ładnym digipacku, zostało wzbogacone o dodatkowy krążek. Po raz kolejny muzycy postanowili przewietrzyć swoje przebogate archiwa i upublicznić materiał koncertowy zarejestrowany 19 października 2002 roku. Słyszymy na nim niemalże cały album Year Zero i bis w postaci Richelieu’s Prayer. Rzecz zrzucona na płytę „prosto ze stołu” ma bootlegową jakość (tekturowa perkusja i kontrastujące z nią bardzo selektywnie brzmiące partie klawiszowe) i niewątpliwie nie stwarza wielkiego komfortu w słuchaniu tej mocno wyrafinowanej muzycznie propozycji. Decydującą rolę w tym wypadku odgrywają z pewnością walory archiwalne i koneserskie.

ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
Picture theme from Riiva with exclusive licence for ArtRock.pl
© Copyright 1997 - 2019 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.