ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Spock's Beard ─ Brief Nocturnes And Dreamless Sleep  w serwisie ArtRock.pl

Spock's Beard — Brief Nocturnes And Dreamless Sleep

 
wydawnictwo: InsideOut Music 2013
dystrybucja: EMI Music Poland
 
1. Hiding Out [07:13]
2. I Know Your Secret [07:40]
3. A Treasure Abandoned [08:53]
4. Submerged [04:57]
5. Afterthoughts [06:18]
6. Something Very Strange [08:33]
7. Waiting For Me [12:36]
 
Całkowity czas: 55:50
skład:
Alan Morse - guitar, pedal & lap steel, mandolin, autoharp, vocals
Dave Meros - bass, vocals
Jimmy Keegan - drums & percussion, timpani, vocals
Ryo Okumoto - organ, mellotron, piano, synths, clavinet, vocoder
Ted Leonard - vocals, guitar

with: Craig Eastman - violin, viola, hurdy gurdy (Waiting For Me)
John Boegehold - vocoder (Something Very Strange)
Neal Morse - additional guitar (Waiting For Me)
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
,0
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
,0
Album słaby, nie broni się jako całość.
,0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
,0
Album jakich wiele, poprawny.
,1
Niezła płyta, można posłuchać.
,0
Dobry, zasługujący na uwagę album.
,3
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
,3
Absolutnie wspaniały i porywający album.
,3
Arcydzieło.
,0

Łącznie 10, ocena: Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
 
 
Ocena: 7 Dobry, zasługujący na uwagę album.
15.03.2013
(Recenzent)

Spock's Beard — Brief Nocturnes And Dreamless Sleep

Jedenasty album amerykańskiej formacji Spock’s Beard dokumentuje kolejny ważny przełom w historii tej zasłużonej dla progresywnego rocka grupy. W składzie, który zarejestrował Brief Nocturnes And Dreamless Sleep pojawili się bowiem nowi (w przypadku niektórych z nich… „nowi – starzy”) muzycy. Kluczowe miejsce przy mikrofonie zajął znany z Enchant, Ted Leonard, zastępujący w tej roli śpiewającego perkusistę Nicka D'Virgilio. Na miejscu tego ostatniego znalazł się także pałker Jimmy Keegan, który już od ponad dziesięciu lat wspierał kapelę podczas koncertów. Żeby zamknąć ten personalny wątek, trzeba jeszcze wspomnieć o swoistym powrocie do Spock’s Beard dawnego lidera grupy, Neala Morse’a, współtwórcy jednej z kompozycji na albumie, w której zresztą gra na gitarze.

I to w zasadzie wszystkie zaskoczenia dotyczące nowej propozycji Amerykanów, gdyż muzyka w osłupienie z pewnością nikogo nie wprawi. Spock’s Beard nagrał bowiem kolejny album w solidnym progresywnym stylu. Z wielowątkowymi formami, stylistyczną różnorodnością, licznymi instrumentalnymi pasażami i harmonicznymi partiami wokalnymi. Z drugiej strony, kto wie, czy to nie jeden z bardziej…, może nie udanych, ale z pewnością równych krążków zespołu w ostatnich latach.

Dlaczego? A choćby dlatego, że w porównaniu z poprzednikiem X (2010) i jeszcze wcześniejszym Spock’s Beard (2006), które były prawie 80 – minutowymi przydługimi kolosami, ten w standardowej edycji trwa mniej niż godzinę i zawiera siedem dosyć zwartych numerów. Do tego, materiał ten cechuje naprawdę spora melodyjność, w czym – myślę – duża zasługa Leonarda, który partiom wokalnym dodał pewnej popowej wręcz nośności. Zresztą, jego charakterystyczny wokal – szczególnie w wysokich partiach – ewidentnie przywołuje dokonania Enchant, który choćby na ostatnich swoich krążkach (Blink Of An Eye, Tug Of War) dobrze sobie radził z fajnymi melodiami.

Całość rozpoczyna kompozycja wspomnianego Leonarda, Hiding Out, zainaugurowana ciekawą partią pianina, z czasem uderzająca masywnym gitarowym riffem. Zgrabny refren czyni zeń udany początek i jeden z ciekawszych fragmentów albumu. Pojawiającemu się zaraz po nim szybkiemu i mocnemu I Know Your Secret brakuje już tej wyrazistości. W A Treasure Abandoned artyści sięgają przez chwilę do muzyki dawnej, by w następnym Submerged zmierzyć się z bardziej balladową i przystępną materią. Ten kolejny utwór Leonarda, ponownie delikatnie pachnie Enchant.

Z kolei Afterthoughts to już klasyczny Spock’s Beard – czerpiący z tradycji amerykańskiego blues rocka. Kompozycja ozdobiona - nieobcym w ich twórczości - wokalnym kanonem mogłaby zawędrować na którąś z solowych płyt Neala Morse’a. A skoro o tym progrockowym kaznodziei mowa. Najwięcej go w następującym po Something Very Strange (w którym wykorzystano wokoder) i kończącym całość, Waiting For Me – kompozycji autorstwa spółki Alan Morse - Neal Morse. Najdłuższa  w zestawie ma najbardziej epicki charakter. Jako swoistemu opus magnum albumu, brakuje mu tego patosu Jaws Of Heaven, pięknej kilkunastominutowej suity kończącej poprzedni krążek, niemniej ma interesujące harmonie wokalne, ładne progresywne gitarowe solo i takowy popis na instrumentach klawiszowych. Całość krążka nie powinna rozczarować fanów Spock’s Beard, choć o rewolucyjności trudno mówić.

 
ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
Picture theme from Riiva with exclusive licence for ArtRock.pl
© Copyright 1997 - 2020 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.