ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Der Blutharsch and the Infinite Church of the Leading Hand ─ Wish I Weren't Here w serwisie ArtRock.pl

Der Blutharsch and the Infinite Church of the Leading Hand — Wish I Weren't Here

 
wydawnictwo: WKN 2019
 
1. Evil
2. Wish I Weren't Here
3. All One
4. Make Me See The Light
5. Just Because I Can
6. My Soul Rests Free
7. Forgotten
8. He Is Here
9. O Lord
 
Całkowity czas: 40:41
skład:
Albin Julius
Marthynna
Jörg B.
Mazo Tomez
Natasha S.
Denis Lamb
Brak ocen czytelników. Możesz być pierwszym!
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Brak głosów.
 
 
Ocena: 6 Niezła płyta, można posłuchać.
30.03.2019
(Recenzent)

Der Blutharsch and the Infinite Church of the Leading Hand — Wish I Weren't Here

Założony w 1996 roku przez ekstrawaganckiego Albina Juliusa austriacki kwartet muzyczny Der Blutharsch and the Infinite Church of the Leading Hand nagrał do tej pory kilka ciekawych płyt, utrzymanych w konwencji rocka post-industrialnego z wyraźnymi odniesieniami do psychodelii w rodzaju Velvet Underground, zimnej fali, ambientu i bałkańskiego neo-folku. W końcu nieprzypadkowo ostatni jak na razie album Der Blutharsch, Wish I Weren’t Here, polecany jest przez Niko Potočnjaka, lidera chorwackiej grupy rockowej Seven That Spells, której podobnie różnorodne brzmienie, co Der Blutharsch łączy elementy krautrocka, japońskiego rocka psychodelicznego i słowiańskiej zadry. Przypomnę, że Albin udzielał się jako klawiszowiec na jednej z najciekawszych płyt, jakie wyszły na Bałkanach w ostatnich latach, tj. Orient & Occident Jastreb. W odróżnieniu od tej zagrzebskiej grupy, specjalizującej się w pomyślnym wskrzeszaniu krautrocka i podpinaniu doń bałkańskich wątków folkowych i Orientu, Austriacy z Der Blutharsch patrzą tęsknie na Zachód, skąd czerpią pomysły, które dojrzewają w cieniu szczytów pobliskich gór.

Wish I Weren’t Here drąży post-industrialne tematy muzyczne, które z pewnością spodobałyby się publiczności rokrocznie odbywającego się w stolicy Dolnego Śląska Wroclaw Industrial Festival. Niestety słuchając niniejszego albumu mam mieszanie uczucia. Wolne tempo większości utworów na WIWH przypomina trochę muchę poruszającą się w smole. Drepczące w miejscu pomysły Albina i spółki naprzykrzają się słuchaczowi jednostajnym rytmem, który w siedmiu przypadkach na dziewięć nie daje żadnego spektakularnego efektu, choćby w postaci zapadającej w ucho melodii. Tymi dwoma wyjątkami są tytułowy song ze świetną, choć skąpo zaaranżowaną partią klawiszy Albina oraz kapitalny finał płyty w postaci utworu O Lord, będący uwielbieniem dla księcia ciemności, wyrażonym dość emocjonalnie w niefrasobliwie nowofalowy sposób przez Marthynnę.

Szkoda, że po kilkukrotnym przesłuchaniu WIWH tak niewiele pozostaje w pamięci, zupełnie jakby twórcom zabrakło ciekawych pomysłów. To, co stworzyli, jest bowiem przeciętne w mojej ocenie i gdyby nie obecność dwóch muzycznych perełek, nie pozostawiłbym na tej płycie suchej nitki. 

 
ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
Picture theme from Riiva with exclusive licence for ArtRock.pl
© Copyright 1997 - 2020 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.