ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Piano Magic ─ The Troubled Sleep Of Piano Magic w serwisie ArtRock.pl

Piano Magic — The Troubled Sleep Of Piano Magic

 
wydawnictwo: Green Ufos 2003
 
1. Saint Marie
2. The Unwritten Law
3. Speed The Road, Rush The Lights
4. Help Me Warm This Frozen Heart
5. I Am The Teacher’s Son
6. The End Of A Dark, Tired Year
7. The Tollbooth Martyrs
8. When I’m Done, This Night Will Fear Me
9. Luxembourg Gardens
10. Comets
 
Całkowity czas: 54:27
skład:
Franck Alba – Guitars / Ange`le David-Guillou – voc / Glen Johnson - Guitars, keyboards, programming, chair, voc / Alasdair Steer - Bass, radio / Jerome Tcherneyan - Drums, percussion, keyboards, programming / James Topham - Keyboards, viola
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 0
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 0
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 2
Album jakich wiele, poprawny.
› 0
Niezła płyta, można posłuchać.
› 0
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 0
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 1
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 4
Arcydzieło.
› 27

Łącznie 34, ocena: Absolutnie wspaniały i porywający album.
 
 
Ocena: 8+ Absolutnie wspaniały i porywający album.
12.01.2006
(Recenzent)

Piano Magic — The Troubled Sleep Of Piano Magic

Dostałem tę płytkę od młodszego brata, który z tryumfującym uśmiechem oznajmił mi „Posłuchaj”. No – posłuchałem i … usiadłem z wrażenia.

Zaczyna się – zgodnie z hitchcockowską zasadą – od muzycznego trzęsienia ziemi. Odgłos zbiegającego po schodach człowieka, wbicie kodu w domofonie i hipnotyczny śpiew wokalisty:

Out of season, out of heart, I cross you off beneath the stars
[…]
I light a candle for Saint Marie, in the hope she never brings you back to me
I light a candle for Saint Marie, in the hope she never brings you back to me

Saint Marie – muzyczna maestria. Zwiewny śpiew wokalisty, okraszony zapadającą w pamięć gitarą oraz brzmienie instrumentów klawiszowych, przywodzące na myśl jakiegoś szaleńczego organistę w kościele. Samo nagranie, gdyby nie ten podkręcony rytm mogłoby się znaleźć na płycie Davida Sylviana. Jednak te porównania nie mają znaczenia.

Ballada The Unwritten Law to nic innego, jak świat baśni, przeniesiony w muzykę. Spokojną, melodyjną. Pachnącą crimsonowskim klimatem Cadence and cascade. Zdumiewające, ile wspaniale rozwiniętych nawiązań można w tym nagraniu odnaleźć. Jakby ktoś nagle obudził moce, z których narodziły się takie perły, jak … Supper’s Ready. Bo obok partii gitary nie sposób przejść obojętnie.

Speed the Road, rush the lights, w pierwszym odruchu brzmi jak wypadkowa Archive i Portishead. Archive przywodzi na myśl wokalista. Portishead to głównie za sprawą klawiszy. Jednak prawdziwą siłą tego nagrania jest lekko jazzująca gra instrumentów rytmicznych. Powoli i leniwie sączącego się z głośników, by w finale wybuchnąć zgiełkiem gitary i salwami perkusji. Prawie osiem minut zakręconego grania. Znakomitego grania.

Kołysanka – bo inaczej tego nazwać nie można – Help me warm this frozen heart to arcydzieło melancholii. Ogrzewa, zwłaszcza, gdy za oknem minus 10 stopni, a obok lekko oddycha ukochana osoba, które odpoczywając oparła głowę o moje ramię. Każdy lód stopnieje. Piękny utwór.

I tak już do końca. Czy to będzie śpiewany i w ogóle zagrany „od niechcenia”  I Am the teacher’s son czy też atakujący zgiełkiem gitar The End Of A Dark, Tired Year. A koniec płyty zapada w pamięć za sprawą niesamowitego klimatu przywołanego dźwiękami Luxembourg Gardens. Tego spokoju, tajemniczości niczym rodem z Tajemniczego Ogrodu i zgiełku gitar, rzężących swoją pieśni o świece zewnętrznym, pozbawionym skrupułów.

Don’t you ever go home?
Don’t you ever go home ?
Don’t you ever go home ?

Zapytuje kilkukrotnie wokalista, przy wtórującej mu gitarze, której dźwięk jest wezwaniem do zamknięcia się za murami tego tajemniczego ogrodu.

Muzyka Piano Magic, skoro już jesteśmy przy szufladkach ma coś z ducha No Man. O nie, nie znaczy to, że spółka Wilson / Bowness zbłądziła już pod strzechy. To nie ma wzorowania się lub jakichkolwiek zapożyczeń. Ot, po prostu ten sam zakres emocji, podobna skala tajemniczych dźwięków i operowanie mającymi wspólny mianownik nastrojami.

Taki smutek w głosie wokalisty, takie frapujące brzmienie klawiszy. Zakręcone rytmy i atmosfera zamglonych ulic wielkiego miasta – oto obraz kreślony muzyką Piano Magic.

Nie ma tej muzyki w radiu (no, raz słyszałem). W TV tym bardziej nikt nie gra takich smutasów.

Ciężko znaleźć ich płyty na półkach w sklepach.

Ech, aż serce boli, ile pięknej muzyki w ten sposób przechodzi obok nas niezauważone.

Polecam. Wstyd nie znać.

ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
Picture theme from BloodStainedd with exclusive licence for ArtRock.pl
© Copyright 1997 - 2019 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.