ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Dol Ammad ─ Ocean Dynamics w serwisie ArtRock.pl

Dol Ammad — Ocean Dynamics

 
wydawnictwo: electronicartmetal records 2006
 
1. Thalassa Dominion I [4:30]; 2. Thalassa Dominion II [6:21]; 3. Thalassa Dominion III [7:06]; 4. Thalassa Dominion IV [5:12]; 5. Solarwinds [6:11]; 6. Descent [5:27]; 7. Lava [6:02]; 8. Aquatic Majesty [6:06]; 9. Liquid Desert [6:37]; 10. Heart Of The Sea [5:49]
 
Całkowity czas: 59:21
skład:
Thanasis Lightbridge – synthesizers; Dim – electric guitar; Nick Terry – bass guitar; Alex Holzwarth – drums & percussion; DC Cooper – guest vocals on Aquatic Majesty;

Choir:
soprano: Mary Palaska, Kortessa Tsifodimou, Alexandra Voulgari; alto: Vicky Alexaki, Sofia Patsi, Maria Stolaki, Ntina Strani; tenor: Alexandros Barmpas, Panos Iampoultakis, Themis Mpasdekis, Anestis Papageorgiou; bass: Kyriakos Chouvardas, Petros Moraitis, Yiannis Tsalouhidis
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 0
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 1
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 1
Album jakich wiele, poprawny.
› 1
Niezła płyta, można posłuchać.
› 0
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 1
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 4
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 2
Arcydzieło.
› 2

Łącznie 12, ocena: Dobry, zasługujący na uwagę album.
 
 
Recenzja nadesłana przez czytelnika.
Ocena: 7 Dobry, zasługujący na uwagę album.
05.07.2007
(Gość)

Dol Ammad — Ocean Dynamics

Ohydna, kiczowata okładka. Perkusista znany głównie z Rhapsody. Narracje, dowodzący całością klawiszowiec i czternastoosobowy chór. Słowem, wszystko zapowiadało katastrofę. Nie mówiąc już o logo, tytułach oraz dołączonej do promocyjnego egzemplarza Ocean Dynamics ulotce, dumnie noszącej wielki napis „An Aquatic Space Opera”. Tamże nieco o zespole i wcześniejszych poczynaniach – otóż jest to płyta druga, a okładki debiutu i dema wyglądały jeszcze gorzej.

I co to znaczy electronica art metal?

Przyznam, że owa szufladka zaintrygowała. Określali się już niektórzy hollywood metalem, western metalem, metalem góralskim, morskim, klezmerskim, miejskim... niech będzie i taki. Lecz, o dziwo, myśl, że Dol Ammad wcale takie złe być nie musi przybyła i odejść nie chciała.

Tak oto zredukowały się niechęć z zainteresowaniem i, nieskażony subiektywnym nastawieniem, mogłem z czystym sumieniem poddać album surowemu osądowi.

 

WERDYKT:
Zaskoczenie. Naprawdę dobra płyta. Siódemka, bardzo mocna.

 

UZASADNIENIE (czyli recenzja właściwa):
Rhapsody można lubić lub nie. Rhapsody płyty ostatnie wołają o pomstę do nieba. Rhapsody ma jednak wyśmienitego bębniarza. Zresztą w Sieges Even też Holzwarth co nieco zdziałał, a to już chyba żaden obciach, mam rację? Pewnie, że mam. W Dol Ammad jest perkusja szalenie ważna, znacznie ważniejsza niż gitara czy bas. Trzy podstawowe czynniki budujące brzmienie zespołu to syntezatory lidera – Thanasisa Lightbridge'a – chór i bębny właśnie. Mocno połamane, zazwyczaj pędzące, ale i spokojne czasem.
Chór swoją funkcję spełnia doskonale - ani na jedno kopyto, ani odwracając uwagę od reszty. I pasuje do muzyki. Takoż obawy z nim związane mogły pójść w niepamięć. A obawy były. W końcu coraz więcej twórców okołometalowych sięga po ów środek i – powiedzmy sobie szczerze – niewielu wychodzi coś sensownego, czy oryginalnego. Szkoda, bo wykonawcy typu Therion, czy właśnie Dol Ammad pokazują, że jednak można. A i dla typowego rockowego krzykacza miejsce się znalazło. Pan DC Cooper, Amerykanin, znany z Silent Force, Royal Hunt i Genius, wystąpił był w jednym utworze na Ocean Dynamics. Ładnie zaśpiewał. Ale jakby nie zaśpiewał, tragedia by się nie stała.
Podstawą i czynnikiem, który w połączeniu z wyżej wymienionymi składnikami tworzy mieszankę niesztampową, jest kolega klawiszowiec, kompozytor całego materiału. Grek, zapatrzony patriotycznie w jednego ze swoich najpopularniejszych (głównie za sprawą Hollywoodu) rodaków, połączył kilka muzycznych światów niezmiernie zgrabnie, tak by, miast nie pasować, uzupełniały się. Elektronika, zgodnie zresztą z zapowiedziami lidera, mocno Vangelisowa, czerpiąca również sporo od J. M. Jarre'a. Bywa, że odgrywa rolę absolutnie główną, bywa że pole do popisu pozostawia metalowemu instrumentarium i wokalistom, samemu tworząc namiastkę orkiestracji. Therion gra space rocka.

Gdyby się zastanowić, nie ma przeszkód na drodze do komercyjnego sukcesu. Rzecz oczywista, nie na poziomie swoich elektronicznych idoli, czy gwiazd pokroju Red Hot Chili Peppers (nawiązując do niedawnego koncertu), U2 albo nawet Iron Maiden, ale przy odpowiednim marketingu średniej wielkości kluby zapełniać mogliby spokojnie. Może nie teraz, lecz za parę równie dobrych płyt. Bo ani to za ciężkie, ani za intelektualne, ani za smętne... A charakterystyczne.

Panie Lightbrigde, zmień pan jeszcze logo, zmień pan image, zmień pan grafika - będą z pana ludzie.


 

Post Scriptum, żeby uniknąć nieporozumień - tak, wiem, że Rhapsody zmieniło nazwę. Uparcie będę jednak używał starej. A nie jakieś of fire.
ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
Picture theme from Riiva with exclusive licence for ArtRock.pl
© Copyright 1997 - 2019 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.