ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Pallas ─ Wearewhoweare w serwisie ArtRock.pl

Pallas — Wearewhoweare

 
wydawnictwo: Produkcja własna / Self-Released 2014
 
1. Shadow of the Sun (7:39)
2. New Life (4:51)
3. Harvest Moon (7:19)
4. And I Wonder Why (7:05)
5. Dominion (9:09)
6. Wake Up Call (6:33)
7. In Cold Blood (3:52)
8. Winter Is Coming (8:00)

Bonus track:
9. Wearewhoweare Megamix (6:38)
 
Całkowity czas: 54:28
skład:
Paul Mackie - vocals
Graeme Murray - bass, 12-string, Taurus pedals, vocals
Niall Mathewson - guitars
Ronnie Brown - keyboards, vocals
Colin Fraser - drums, vocals
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 0
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 0
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 0
Album jakich wiele, poprawny.
› 1
Niezła płyta, można posłuchać.
› 3
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 1
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 0
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 0
Arcydzieło.
› 2

Łącznie 7, ocena: Dobry, zasługujący na uwagę album.
 
 
Ocena: 6 Niezła płyta, można posłuchać.
11.02.2015
(Recenzent)

Pallas — Wearewhoweare

Wielki rycerz neoprogresywnego stołu lat 80-tych, szkocka formacja Pallas, nie pozwala o sobie zapomnieć i co kilka lat raczy słuchaczy nowym wydawnictwem. Wydany pod koniec ubiegłego roku Wearewhoweare pojawia się trzy lata po jubileuszowym i rozczarowującym niestety XXV. Pojawia się i… wielkiego artystycznego przełomu nie czyni. Daleko mu do kultowego i mającego już ponad 30 lat The Sentinel, zdaje się też słabszy od wydanych już w XXI wieku albumów The Cross & The Crucible i The Dreams of Men, ostatnich krążków, na których zaśpiewał Alan Reed.

Bo Wearewhoweare jest już drugą płytą, na której śpiewa Paul Mackie, wokalista o zupełnie innej barwie głosu – która, jak się wydaje – ma pewien wpływ na nową muzykę Pallas. Jego ekspresja przywołuje momentami wokal… Matthew Bellamy'ego z Muse! Wystarczy zresztą posłuchać Dominion. Artyści pozostają oczywiście w dalszym ciągu w kręgu progresywnego rocka, a większość z ośmiu pomieszczonych tu kompozycji oscyluje w granicach 8-9 minut. Nie są to jednak rzeczy jakoś szczególnie wielowątkowe, a bardziej jednorodne, mozolnie rozwijające główny motyw, niezbyt spieszne, stawiające raczej na wywołanie u odbiorcy odpowiedniego klimatu i nastroju. I wykorzystujące niekiedy spore pokłady nowoczesnej elektroniki.

Wszystko, co naprawdę dobre na Wearewhoweare znajduje się w pierwszej jego części. Całość zaczyna najlepszy w zestawie Shadow Of The Sun od początku prowadzony fajnym motywem gitary solowej, bardzo energiczny, wręcz rozpędzony w zwrotce i majestatyczny w ciekawym refrenie. Zupełnie inne jest następujące po nim New Life. To w zasadzie niezbyt długa i spokojna ballada z klawiszowymi tłami nadającymi jej przestrzeni i ciekawą solową figurą gitary. Niespieszny jest też kolejny Harvest Moon, w którym jednak muzycy potrafią uderzyć mocarną ścianą gitarowego riffu, nadającego nieco ożywienia tej onirycznej chwilami kompozycji. Później jest już coraz słabiej. Nie powala najdłuższy i dosyć rozbudowany Dominion, nie urzeka raczej drobny i nastrojowy In Cold Blood, gdyż nie jest jakimś wielkim kontrastem na tej dosyć stonowanej płycie. Cóż, nie da się też ukryć, że tym kolejnym numerom zabrakło po prostu dobrej, przekonującej melodii, której zalążki możemy jeszcze znaleźć w zamykającym zestaw przyzwoitym Winter Is Coming.

To niewątpliwie rzecz zgrabniejsza od poprzedniczki, do tego okraszona zdecydowanie lepszą grafiką, tym razem autorstwa rosyjskiego artysty Antona Semenova. Czy jednak Pallas tym albumem poszerzy grono swoich miłośników? Wątpię.

ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
© Copyright 1997 - 2018 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.