ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Zeal & Ardor ─ Stranger Fruit  w serwisie ArtRock.pl

Zeal & Ardor — Stranger Fruit

 
wydawnictwo: MKVA 2018
 
1. Intro [2:14]
2. Gravedigger's Chant [3:11]
3. Servants [3:30]
4. Don't You Dare [3:29]
5. Fire of Motion [2:28]
6. The Hermit [2:42]
7. Row Row [3:06]
8. Ship on Fire [3:33]
9. Waste [3:19]
10. You Ain't Coming Back [3:19]
11. The Fool [2:25]
12. We Can't Be Found [3:32]
13. Stranger Fruit [3:29]
14. Solve [1:22]
15. Coagula [1:38]
16. Built on Ashes [4:35]
 
Całkowity czas: 47:52
skład:
Manuel Gagneux – lead vocals, backing vocals, lead guitar, rhythm guitar, bass guitar, synthesizer, samples, programming, production
Marco Von Allmen – drums (all tracks except 6, 11, and 14 ),cover photography, artwork
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
Album słaby, nie broni się jako całość.
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
Album jakich wiele, poprawny.
Niezła płyta, można posłuchać.
Dobry, zasługujący na uwagę album.
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
Absolutnie wspaniały i porywający album.
Arcydzieło.

Łącznie , ocena:
 
 
Recenzja nadesłana przez czytelnika.
Ocena: 8+ Absolutnie wspaniały i porywający album.
07.03.2019
(Gość)

Zeal & Ardor — Stranger Fruit

Przyznam szczerze, że w tym przypadku wymiękłem, szczęka mi opadła, ręce zwisły bezwładem, psy uciekły z pokoju z podkulonymi ogonami, jakby coś przeczuwały, a dziatwa pochowała się po domowych zakątkach. No bo jakże to? Miksy miksami, mieszanki mieszankami, a im bardziej skrajne ingredienty tym lepszy i bardziej zaskakujący efekt. Wiadomo. Ale pod postacią jankesko-szwajcarskiego projektu o niemal hip-hopowo brzmiącej nazwie Zeal & Ardor kryje się symbioza składników jakich do tej pory razem jeszcze nie uświadczyłem. Z jednej strony czarna muzyka gospel, jakby nie było kojarzona z religijną chrześcijańską żarliwością, podlana rozgrzewającym, bluesowym sznytem amerykańskiego południa. A z drugiej, jak gdyby nigdy nic, trącący leśnymi diabołami surowy black metal, od którego na głośnikach porobią się lodowe sople. Wszystko to zmieszane w tak luzacki sposób, że brzmi niepretensjonalnie i uczciwie, kopiąc zadek słuchacza, aż idą wióry i drzazgi.

Religijny żar poprzetykany jest elektronicznymi eksperymentami, blackowa srogość bluesowym feelingiem, zaś modlitewne, negro-zaśpiewy bez żadnych skrupułów deptane są szatańskim skrzekiem, przywodzącym na myśl leśnych norweskich wojowników biegających z wymalowanymi twarzami i mieczami po ośnieżonych skandynawskich lasach. Gdyby wziąć Burzum, Darkthrone, Toma Waitsa, Howlin Wolfa oraz mistyczną atmosferę mszy gospel i zmieszać to wszystko w jakimś diabelskim tyglu, to efekt byłby mniej więcej taki jak twórczość Zeal & Ardor. Mimo iż cała historia kapeli zaczęła się od zrobionej dla beki ankiety, w której pytano o dwa najbardziej antagonistyczne gatunki muzyczne, to efekt finalny wygląda uczciwie, szczerze i bardzo, bardzo efektownie. Ciekawą sprawą był happening, na którym przed koncertem zespołu można było wypalić sobie rozgrzanym żelazem logo na... no właśnie można było to zrobić na płycie, lecz kilku fanów zdecydowało się uczynić to z własnym ciałem. Tego nie spodziewał się nawet pomysłodawca akcji, lider Zeala Manuel Gagneux, który zakładał że wszystko skończy się jako żart. Cóż, jak widać bycie fanem tak żarliwych zespołów to nie bułka z masłem. Ja pozostanę przy puszczeniu sobie drugiego albumu zespołu, co właśnie czynię. Polecam wszystkim poszukującym. No i czekam na fuzję Zenka Martyniuka i King Crimson.

ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
© Copyright 1997 - 2019 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.