ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Moore, Kevin ─ Ghost Book (O.S.T.) w serwisie ArtRock.pl

Moore, Kevin — Ghost Book (O.S.T.)

 
wydawnictwo: InsideOut Music 2004
dystrybucja: Mystic
 
1. Rhodes Song [1:34]
2. Prayer Call [0:48] /3. Piano Theme [1:42] /4. Roof Access (Day) [3:33] /5. Far Fara [1:41] /6. P.S. [1:30] /7. Library Noise [2:19] /8. Overheard [3:32} /9. Romantik [1:31] /10. The Hecklers [3:37] /11. Mirrors and Phones [4:03] /12. Shall We Jump [1:44] /13. Cowbloke [2:26] /14. Erotik [2:46] /15. Roof Access (Night) [3:21] /16. Hallways and Light [2:40] /17. Afterschool [0:54} /18. Sad Sad Movie [5:38]
 
Całkowity czas: 45:28
skład:
Kevin Moore- all instruments, vocals/ „Romantik” and “Erotik” performed by Foe Sho/ Vocals on “Far Fara” – Bige Akdeniz,/ vocals on “Prayer Call” Muarem Akkus
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
,0
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
,1
Album słaby, nie broni się jako całość.
,0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
,0
Album jakich wiele, poprawny.
,0
Niezła płyta, można posłuchać.
,0
Dobry, zasługujący na uwagę album.
,1
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
,0
Absolutnie wspaniały i porywający album.
,1
Arcydzieło.
,2

Łącznie 5, ocena: Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
 
 
Recenzja nadesłana przez czytelnika.
Brak oceny
Ocena: * Bez oceny
24.07.2004
(Gość)

Moore, Kevin — Ghost Book (O.S.T.)

Szkoła...chyba każdy z nas jej nienawidził i nie znosił w pewnym etapie życia. Szkoła kojarząca się z brakiem partnerstwa, tego „musisz bo inni ci każą”, „jak nie zrobisz tego , co ci każę będziesz ukarany”. Szkoła to także wagary, smak pierwszych pocałunków i inicjacji seksualnych, oraz wesołych zajęć z przysposobienia obronnego (zakładanie i ściąganie maski przeciwgazowej oraz zajęcia na strzelnicy).
A pamiętasz jak chłopcy pisali ukradkiem tzw.” pornos”? Przechodził z rąk do rąk – każdy cos dopisywał, aż w końcu ostatnio zawisł na stronie internetowej naszej wesołej gromady czyli klasy „D” kępińskiego ogólniaka.

„Okul” czyli „Szkoła” to tytuł filmu, do którego Kevin Moore napisał muzykę. Filmu, który bardzo podoba się w Turcji, co więcej jest tureckiej produkcji i z turecką obsadą. W pierwszej chwili kręciłam głową z niedowierzaniem: Jak to muzyka do tureckiego filmu? I w dodatku do horroru? Gatunek filmu jakim jest horror, w Turcji dotychczas nie miał racji bytu, zatem „Okul” jest pionierską produkcją. I to niestety widać. Udało mi się film obejrzeć i odnieść fabułę do muzyki. Nie będę streszczać poszczególnych scen z filmu, zresztą nie warto. Film jest słaby, kiepsko zagrany, czasami wręcz w swej naiwności śmieszny. Tureccy producenci balansują gdzieś pomiędzy Blair Witch Project, „niskobudżetowymi produkcjami kampusowymi, które mają straszyć”, a patentami rodem ze „Sposobu na blondynkę”, czy też „American Pie” . Jedynym elementem, który ratuje tą rachityczną produkcję jest ścieżka dźwiękowa.

Jak tureckim producentom udało się zaprosić Kevina do współpracy? Reżyser filmu poprzez swoje kontakty w ...fanklubie Dream Theater namierzył Kevina, ten się zgodził, a w rezultacie mamy płytę z muzyką do filmu.

Muzycznie OKUL jest rozwinięciem pomysłów z You Go Now oraz OSI. Króciutkie miniaturki są ilustracjami poszczególnych scen filmu. Charakteryzuje je ...dość duszna, zapętlona atmosfera, może z racji tematyki filmu oscylująca gdzieś na pograniczu świata realnego i snu. Przepiękny i ascetyczny motyw przewodni – Piano Theme jest po prostu...prześliczny. Zagrany tylko na fortepianie, powoduje drżenie i zadumę. Myślę, iż cały album ma właśnie pewien element wspólny: ascetyczność przekazu. Niewiele potrzeba, żeby muzyka wzruszała. Są oczywiście momenty wprowadzające niepokój w duszy i drażniące.

W chwili obecnej Kevin jest bardzo daleko od tego, co robił w Dream Theater. I bardzo dobrze. Coraz bliżej mu do muzycznego świata Petera Gabriela, i nie po drodze mu do zdehumanizowanej czasami niepotrzebnej dźwiękowo progmetalowej sieczki. Zauważyłam, może podświadomie, jakaś muzyczną inspirację Passion, zwłaszcza w utworach wokalnych (np. Prayer Call, czy Far Fara). Muzyczne poszukiwania, na poczet których zaangażowano nowoczesną technologie i tradycję śpiewu przywodzącą na myśl pieśni Żydów sefardyjskich.

Oczywiście oprócz tej wyciszonej muzyki są również fragmenty „szybkie”, kojarzące się mnie akurat ze ścieżką dźwiękową do Strange Days czy Matrix, np. Erotik czy Sad Sad Movie.

Należałoby zatem zadać sobie pytanie: czy ortodoksyjny fan Dream Theater kupiłby ten album? Jeżeli lubi muzykę filmową i odpowiada mu muzyczne wcielenie Kevina - tak, jeżeli nie „podeszły” mu poprzednie produkcje Moore’a – nie. Kwestia gustu.

Mnie jak najbardziej ta produkcja odpowiada.

Reasumując:
Film nieszczególny , wręcz słaby, ale obejrzeć można.
Muzyka jak NAJBARDZIEJ do posłuchania. I warto niejednokrotnie do niej wrócić.

Nocą, gdy budzą się w nas demony, kiedy ogarnia nas ciemność i podświadomie szukamy latarki, kiedy każdy szelest liści nasze uszy porównują do złowieszczego krzyku...wówczas....

Kevin Moore potrafi straszyć...naprawdę. Polecam wszystkim „nocnym Markom”.

 
ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
© Copyright 1997 - 2020 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.