ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Blackfield ─ II w serwisie ArtRock.pl

Blackfield — II

 
wydawnictwo: Snapper Records 2007
 
1. Once (4.03) 2. 1,000 People (3.54) 3. Miss U (4.13) 4. Christenings (4.37) 5. This Killer (4.06) 6. Epidemic (4.59) 7. My Gift of Silence (4.05) 8. Some Day (4.22) 9. Where is My Love? (2.59) 10. End of the World (5.13)
 
Całkowity czas: 42:36
skład:
Skład zespołu: Steven Wilson- vocals, guitars, tapes/ Aviv Geffen – vocals, guitars/ Daniel Salomon – vocal, keyboards /Seffy Efrat – bass, vocals/ Tomer Z – drums & percussion
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
,4
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
,1
Album słaby, nie broni się jako całość.
,3
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
,2
Album jakich wiele, poprawny.
,5
Niezła płyta, można posłuchać.
,7
Dobry, zasługujący na uwagę album.
,23
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
,41
Absolutnie wspaniały i porywający album.
,52
Arcydzieło.
,88

Łącznie 226, ocena: Absolutnie wspaniały i porywający album.
 
 
Recenzja nadesłana przez czytelnika.
Ocena: 7 Dobry, zasługujący na uwagę album.
10.02.2007
(Gość)

Blackfield — II

Sygnał dzwonka SMS. Lekko zdezorientowana czytam: Koniecznie posłuchaj. To dziesięć łatwych utworów na głos, gitarę i kilka innych instrumentów + teksty o miłości, samotności i cięciu się żyletką ;)

Acha – nowy Blackfield.

Jak mawia mój znajomy, takie albumy można określić mianem: “śliczny, klimatyczny, uroczy Reg”. Dodałabym jeszcze „ z nutką niepokoju w tle”. Druga odsłona duetu Geffen & Wilson nie przynosi wielkich muzycznych, stylistycznych wolt. To wciąż piękna muzyka, okraszona smutnymi tekstami o życiu.

Nie jest to jeszcze album 2007 roku. Wręcz przeciwnie, czekam na inne muzyczne niespodzianki. Przecież nie wiemy, czym nas 2007 ro©k zaskoczy. Nie zamierzam też snuć rozważań na temat, czy Steven Wilson prowadził badania marketingowe grupy odbiorców swojej muzyki. W każdym razie, sympatycy wilsonowych dźwięków powinni być zadowoleni. Blackfield II to bardzo dobre wydawnictwo, o niesamowicie dużym potencjale komercyjnym (życzę podobnych, a nawet większych sukcesów, co w przypadku debiutanckiego albumu), które polecać można wszystkim.

„Dwójka” to bardzo zwarty i wyrównany jakościowo album, zawierający 10 przepięknych, eterycznych  kompozycji. Udanych i zjawiskowych utworów.  Jak zwykle w przypadku Wilsona śliczne melodie, ciekawe aranżacje. Rzeczywiście  to łatwe utwory na głos, gitarę i kilka innych instrumentów;). Pomimo dość mrocznych tekstów słucha się „dwójki” bardzo przyjemnie. Osoby, którym prezentowałam Blackfield stwierdziły: fajne granie, czy to gdzieś będzie można kupić, zobaczyć, usłyszeć, czy to grają w Zetce?. W sumie dlaczego poznawania ambitniejszej muzyki nie mieliby rozpocząć właśnie od Blackfield? Zresztą II to płyta bardzo „użytkowa”. Zawierająca niezbędny poziom artystycznej kreacji, a jednocześnie nie przytłaczająca nadmiarem muzycznych wrażeń i tego pseudo zaangażowania. Króciutkie formy muzyczne, łatwe do zapamiętania refreny, fajnie wykorzystane instrumenty, potencjał tkwiący w zespole. Takie chociażby Where Is My Love? jest po prostu urocze i w sam raz pasuje do codziennego łazienkowego rytuału. Przyznam się. Słucham II w łazience podczas „spa session”. Delikatna, niezobowiązująca muzyka, jakieś olejki eteryczne, świeczki, sole do kąpieli i inne bzdety. Czterdzieści dwie minuty totalnego odprężenia po pracy. Taki trochę inny chillout z ambitnymi tekstami;)

Nie, nie mam pretensji do Wilsona, że gra proste dźwięki. Nie mam pretensji, że płyta sprzeda się dobrze i trafi do szerokiego grona odbiorców. Życzę mu dobrze. Naprawdę.

Każdy z zamieszczonych na albumie utworów jest piękny, ale jednocześnie bezpretensjonalny. Prościutkie, zgrabne melodyjki. No dobrze – prostota w tym przypadku jest cnotą. W trzech minutach można zawrzeć więcej emocji, niż w 25 minutowej suicie na temat egzystencjalnych niepokojów pokolenia Internetu. Takie troszkę (a nawet bardzo) Beatlesowskie granie. Może na pierwszy rzut „ucha” II wydała mi się nieco monotonna i przewidywalna, ale z biegiem czasu zyskała w ocenie.

Jak wspomniałam już wcześniej, to bardzo wyrównane wydawnictwo. Zaczyna się może trochę bezbarwnie (Once), ale z upływem czasu jest coraz lepiej, a końcówka albumu jest wspaniała. Znakomite i nieco zabawne Christenings (na temat spotkania w sklepie z gwiazdą rocka – czyżby chodziło o zmarłego w lipcu 2006 Syda Barretta?), sympatyczne w melodiach i aranżacjach (w tekście mniej) Some Day, i powalające End Of The World. Utwór genialny- nie boję się tego określenia. Ten nieco schizofreniczny walczyk robi wrażenie przepięknymi orkiestracjami, przewodnią partią fortepianu, cudownym refrenem i lekko czupurnym wokalem Geffena gdzieś w 3 minucie 20 sekundzie utworu. Wracam do tej pieśni bardzo często.

Boję się tylko o jedno. Czy pomysł na Blackfield się z czasem nie wyczerpie. Bowiem kolejnych 10 ślicznych i smutnych piosenek o życiu może już nie chwycić.

Podsumowując: nie miałabym nic przeciwko by taka muzyka gościła częściej na antenie radiowej. A sms-a z tekstem na temat Blackfield przeforwarduję do znajomych. Naprawdę warto posłuchać.
 
ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
Picture theme from Riiva with exclusive licence for ArtRock.pl
© Copyright 1997 - 2020 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.