ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Rice, Damien ─ O w serwisie ArtRock.pl

Rice, Damien — O

 
wydawnictwo: Vector Recordings 2003
 
1.Delicate [5:12]/2. Volcano [3:22] /3. The blower's daughter [4:50] /4. Cannonball [5:12]/5. Older chests [4:48] /6. Amie [4:20] /7. Cheers Darlin' [5:52] /8. Cold water [5:01]/9. I Remember[5:33]/10. Eskimo [5:08]/11. Prague (hidden track) [6:22] /12. Silent Night (hidden track) [2:00]
 
Całkowity czas: 69:23
skład:
Damien Rice – vocals, guitars, piano/ Vyvienne Long – cello/ Lisa Margaret Hannigan – vocals/
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 0
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 0
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 1
Album jakich wiele, poprawny.
› 0
Niezła płyta, można posłuchać.
› 0
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 1
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 5
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 10
Arcydzieło.
› 26

Łącznie 43, ocena: Absolutnie wspaniały i porywający album.
 
 
Recenzja nadesłana przez czytelnika.
Ocena: 8+ Absolutnie wspaniały i porywający album.
06.03.2007
(Gość)

Rice, Damien — O

Przyznam się bez bicia: jestem zachwycona muzycznym debiutem Irlandczyka.

Jak zwykle przypadek zrządził. Podczas ostatniej mojej bytności w zacnym mieście pomarańczowych krasnali (czytaj Wrocław), zrobiłam porządek w płytach (te do oddania, te do sprzedania, o a ta pozostanie - zabieram do Warszawy). I tak przez przypadek wpadła mi do rąk debiutancka płyta Damiena Rice’a „O”. Skromny kartonik, taki szarawo-nijaki. Nawet nie wiem, w jaki sposób album ten trafił w me posiadanie. Zakup impulsowy raczej nie wchodzi w grę. W każdym razie od ubiegłej soboty słucham albumu non stop. Ogrzał ciepłem moje puste mieszkanie, nieco złagodził potęgujące się objawy depresji, z którą walczę od lat. Chociaż album do najweselszych nie należy.

Poszukałam trochę informacji o Irlandczyku. Jego utwory trafiły na ścieżkę dźwiękową znakomitego dramatu Closer oraz serialowego hitu pt: Lost. Debiutancki album pokrył się potrójną platyną, a sam artysta otrzymał szereg prestiżowych wyróżnień. Po sukcesie debiutu - wydano go jeszcze raz. Tym razem przez majorsa, jakim jest Warner. Słupki sprzedazy znów poszybowały w górę. W 2006 roku światło ujrzał drugi album Damiena "9".

Muzycznie umiejscowiłabym Rice’a gdzieś pomiędzy Jeffem Buckleyem a Leonardem Cohenem. Zawartość muzyczna zawarta na „O” to konglomerat mrocznej dawki samotności, smutnej refleksji nad życiem i pytaniem nad sensem istnienia. Niektórym z samotnością jest do twarzy. Oczywiście dzięki sukcesowi komercyjnemu, Damiena Rice’a można śmiało postawić obok takich „chłopców z gitarą”, jak James Blunt (bleee). Tak owszem – muzyka zawarta na „O” to pop, ale to jednocześnie „pop na opak”, z drugim dnem. Ładne, kilkuminutowe piosenki mówiące o niedobrych emocjach, gorzkich rozliczeniach z przeszłością, miłości, zdradzie etc. I to wszystko przy pomocy skromnych środków: głos i słowa artysty muszą wystarczyć! Czasami gdzieś zaplączą się dźwięki wiolonczeli, skrzypiec, czy wręcz orkiestry. No i jeszcze zcasami operowy głos. Damien Rice w duecie z Lisą Hannigan opowiadają, w swych intymnych muzycznych dialogach, historie rozterek miłosnych i innych życiowych dramatów. Opowiadają przepięknie.

Nie jest to album bardzo trudny w odbiorze. Nie znajdziecie na nim żadnych skomplikowanych brzmień, piramidalnych, skomplikowanych solówek i suit o niczym. To TYLKO i AŻ quasi akustyczne granie, które poraża emocje. Naprawdę. Jest na albumie taki ładunek smutku, melancholii i goryczy, że aż wgniata w ścianę. Musisz, Czytelniku po prostu usiąść i posłuchać. To proste utwory, stworzone raczej przez ulicznego grajka, niż przez zadufanego w sobie Artystę. Może dlatego są tak szczerze i mają tak jasny przekaz.

„O” nie jest wcale albumem z piosenkami ani specjalnie odkrywczymi (mamy wielu smutnych, przystojnych facetów z gitarą, wydających płyty ze smutnymi piosenkami o życiu) ani jakoś porywającymi pod względem strukturalnego skomplikowania. Ale jednak….

No i cóż
Krótka historia
Bez miłości i bez chwały

Bez bohatera na jej niebie

The Blower`s Daughter
– ten utwór poznałam, jako pierwszy – właśnie dzięki filmowi Closer (znakomity film – ale tego wątku nie będę rozwijać szerzej). I przyznam się, że pieśń wywarła na mnie niesamowite wrażenie, urzekła mnie taką niesamowitą ulotnością, eterycznością, której brakuje w ostatnich, tak nieprzyjaznych dla wrażliwców czasach. Przepiękny utwór, w którym drugie skrzypce gra niesamowicie śpiewająca Lisa Margaret Hannigan.

Nie jest to muzyka do sprzątania, gotowania. Wymaga, pomimo swojej prostoty skupienia i „spojrzenia w głąb”. Spojrzenia i sporządzenia rachunku sumienia. Tak, mówię o Tobie i o Sobie. I o Nim też.

Cheers Darlin’- pieśń/spowiedź alkoholika. Odgłosy z knajpy, dźwięk tłuczonego szkła. Późna noc, a ty jesteś ostatnim klientem zapomnianego baru. Czy to wygląda właśnie w ten sposób? Nie wiem….a może wiem...

Na zdrowie kochanie!
Dla ciebie i twego nowego kochasia
Czekałem lata na ciebie
I słyszałem weselne dzwony
Na zdrowie kochanie!
Kim jestem dla ciebie?
Kawałkiem tortu? A może szeptem w twoim uchu?
Kim jestem kochanie?
Facetem którego się boisz?
A może największym błędem Twego życia??

Wybaczcie to nieco koślawe tłumaczenie, ale musiało się pojawić. Oj, teksty na tym albumie, pomimo swojej prostoty do najlżejszych nie należą. I dotykają naprawdę najważniejszych spraw.

Przepiękne Cold Water –mówiące o samobójstwie i o tym, co czujesz trzymając w trzęsących się dłoniach ostrze. I krzyku człowieka:

Boże, czy ty mnie słyszysz?
Czy może jestem stracony (-a)?

Utwór cudownie się rozwija, aż do chóralnego, kościelnego finału.
Niesamowite wrażenie wywarł na mnie następny z utworów I Remember. Jest coś bardzo złowrogiego w krzyku Rice’a w tym utworze. Pomimo, jak na standardy artrockowe dość przeciętnego wokalu, sposób interpretacji Rice’a poraża. Irlandzki muzyk znakomicie operuje emocjami, choć zdecydowanie lepiej i bardziej przekonywująco wypada w ostrzejszych kompozycjach., właśnie takich jak I Remember. Z kolei bonusowa kompozycja Prague jest tak gorzka, mocna i gniewna, że bez problemu mógłby uzupełnić dokonania Jeffa Buckleya. Bardzo, jak na ten album wściekłe gitarowe ataki skontrastowane ze słodyczą i jednocześnie cierpieniem w głosie Rice’a. Wrzask, skowyt i wyciszenie.

Silent Night – tak kolęda, ale jakaś taka inna. Bardzo kobieca i bardzo smutna. Zaśpiewana przez Lisę...

Cicha noc, księżycowa noc

Nic się nie zmieniło, nic nie jest w porządku
Powinnam być silniejsza krocząc samotnie
A ty powinieneś poczuć się źle, skoro mnie odesłałeś do domu
Chcę zasnąć w niebiańskim spokoju…

Czasami łatwo jest, grając takie dźwięki, pisząc takie teksty, otrzeć się o kicz i banał. Rice wybrnął i to z twarzą. James Blunt (też chłopak z gitarą) może się schować.

Znakomity album. Dla wrażliwców. Słuchać w nocy.

To nie trudne upaść
A ja nie chcę przegrywać
To nie trudne dorosnąć
Gdy wiesz, że po prostu nie wiesz


 

Ps. Nie jestem zawodowym tłumaczem, więc proszę o wyrozumiałość...
 
ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
Picture theme from Riiva with exclusive licence for ArtRock.pl
© Copyright 1997 - 2020 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.