ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Visage ─ Visage w serwisie ArtRock.pl

Visage — Visage

 
wydawnictwo: Polydor 1980
 
"Visage" – 3:53/ "Blocks on Blocks" – 4:00/ "The Dancer" – 3:40/ "Tar" – 3:32/ "Fade to Grey" – 4:00
"Malpaso Man" – 4:14/ "Mind Of A Toy" – 4:28/ "Moon Over Moscow" – 4:00/ "Visa-age" – 4:18/ "The Steps" – 3:14
 
Całkowity czas: 38:27
skład:
Steve Strange (vocals)/ Midge Ure (guitar, synthesizer, backing vocals)/ Billy Currie (electric violin, synthesizer)/ John McGeoch (guitar, saxophone, backing vocals)/ Rusty Egan (drums, electronic percussion, backing vocals)/ Dave Formula (synthesizer)/ Barry Adamson (bass)

Guest musicians included:
Christopher Payne (synthesizer)/ Cedric Sharpley (drums, electronic drums programming)/ (Both musicians appear only in the song "Fade to Grey").

The album was produced by Midge Ure and Visage.
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
,0
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
,0
Album słaby, nie broni się jako całość.
,0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
,1
Album jakich wiele, poprawny.
,3
Niezła płyta, można posłuchać.
,0
Dobry, zasługujący na uwagę album.
,0
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
,4
Absolutnie wspaniały i porywający album.
,2
Arcydzieło.
,2

Łącznie 12, ocena: Dobry, zasługujący na uwagę album.
 
 
Brak oceny
Ocena: * Bez oceny
01.03.2008
(Recenzent)

Visage — Visage

 

W związku z pełnymi troski głosami dotyczącymi “czystości gatunku” naszego portalu – pragniemy uspokoić zaniepokojonych – artrock.pl przedstawia następna płytę popową. Zresztą jedną z moich ulubionych z tamtego okresu.

“Wiedziałem, że musi być niebieska” – powiedziałem, kiedy pierwszy raz miałem ją w rękach. Było to prawie dwadzieścia lat temu i był to oczywiście winyl, który rzeczywiście był utrzymany w niebieskiej tonacji, z tańczącą parą na przedniej stronie. Właśnie – tańczącą. To już dużo wyjaśnia. Animatorem tego przedsięwzięcia był piosenkarz, muzyk, a również kierownik klubu Blitz – Steve Strange, zwany z polska Dziwnym Stefkiem. Znudziło mu się puszczanie płyt innych wykonawców, postanowił stworzyć coś własnego. Siłę przebicia miał sporą, bo udało mu się zabrać wcale okazałą grupę muzyków, min. trzech członków Ultravox, świeżo osieroconych przez Foxxa, a także Midge'a Ure’a, wcześniej współpracującego min. z Thin Lizzy, oraz Barry Adamsona, lidera Magazine. Można powiedzieć, że zebrało się coś w rodzaju supergrupy. Efektem pracy tej grupy muzyków był album zatytułowany niezbyt odkrywczo “Visage”. Ponieważ Strange dobrze wiedział, co się by mogło publiczności podobać, krążek odniósł duży sukces komercyjny (trzynaste miejsce na liście albumów w Wielkiej Brytanii). Przy okazji zapoczątkował coś, co nazwano new romantic. Lokomotywą, która pociągnęła album na listy przebojów był singiel “Fade to Grey”. Pierwszy singiel – “Tar”, przepadł, ale ten drugi dotarł do ósmego miejsca, “Mind of Toy” do trzynastego, a “Visage” do dwudziestego pierwszego.

“Fade to Grey” stał się w tamtych czasach czymś w rodzaju hymnu pokolenia samotników, świadomie odsuwających się od głównego nurtu życia. Można powiedzieć – tani egzystencjonalizm, podlany elektroniką. Ale całe new romantic było takie – hedonizm, elegancka dekadencja, w nieco findesieclowym stylu. Jako opozycja do szczerego, brutalnego i brudnego punka. Nie powinny dziwić staranne makijaże muzyków i teksty, które są czasami bardziej impresjami, niż opowiadają jakieś historie. No ale nie po to skomponowano tę muzykę, żeby inspirować ludzi do zastanawiania się na sensem istnienia. Miała być to rzecz stricte rozrywkowa, do zabawy. Taka jest – od pierwszych taktów. Rytmiczne, melodyjne utwory, oparte głównie na elektronice. W jakimś sensie płyta wzorcowa, bo potem podobnych rzeczy powstawało na wagony. Sam Strange bez większych oporów przyznawał się, że kiedy kończyły mu się pomysły, szły w obroty płyty Kraftwerk i Roxy Music – faktycznie dźwięki fortepianu rozpoczynające cały album pasują do Roxy Music jak ulał! Oczywiście, że jest to uproszczenie, bo mimo wszystko znalazło się na tym krążku sporo interesującej muzyki i to nie tylko do pogibania się w dyskotece. Teoretycznie podobne rzeczy już wcześniej powstawały. Na przykład dokonania Gary'ego Numana z Tubeway Army (i bez), oraz wspomnianego już Kraftwerku. Tylko że Kraftwerk to było “Maszyny jak ludzie” – muzyka z pozoru syntetyczna i bezduszna, ale w jakiś sposób pełna ciepła i specyficznego romantyzmu. Numan i Tubeway Army to było “Świat bez ludzi” – programowa dehumanizacja, gdzie są tylko maszyny – zimne i bezuczuciowe. A Strange z Visage nagrał po prostu popową płytę, nie bawiąc się w żadną ideologię.

Jak po tych prawie trzydziestu latach prezentuje się ta muzyka? Tak jak wszystko z tej półki, co powstało w latach osiemdziesiątych – deko zalatuje tanim plastikiem. Ale obecnie to może nawet nie być problemem, ze względu na renesans podobnej muzyki, żywcem na ówczesnych klasykach wzorowanej.

 

 
ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
Picture theme from BloodStainedd with exclusive licence for ArtRock.pl
© Copyright 1997 - 2020 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.