ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Barbieri, Richard ─ Stranger Inside w serwisie ArtRock.pl

Barbieri, Richard — Stranger Inside

 
wydawnictwo: Snapper Records 2008
 
1. Cave [6:32]
2. All Fall Down [3:12]
3. Hypnotek [8:16]
4. Decay [7:37]
5. Abyssn [5:02]
6. Byzantium [6:46]
7. Morphia [5:44]
8. Retina Blur [4:35]
9. Stranger Inside [3:36]
 
Całkowity czas: 51:20
skład:
Richard Barbieri - keyboard, synthesizer / Steve Jansen - mixing/co-arranging / Steven Wilson – mastering / Gavin Harrison – drums / Danny Thompson - double bass / Tim Bowness, Susan Barbieri – voice samples
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
,0
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
,0
Album słaby, nie broni się jako całość.
,0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
,0
Album jakich wiele, poprawny.
,0
Niezła płyta, można posłuchać.
,0
Dobry, zasługujący na uwagę album.
,3
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
,2
Absolutnie wspaniały i porywający album.
,3
Arcydzieło.
,0

Łącznie 8, ocena: Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
 
 
Ocena: 8 Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
16.03.2009
(Recenzent)

Barbieri, Richard — Stranger Inside

Właściwie znikąd pojawił się album Stranger Inside Richarda Barbieriego. Ale w końcu nie ma się co dziwić – to nie jest artysta, którego jakakolwiek wytwórnia promowałaby plakatami w poczytnych krajowych dziennikach, tudzież bilboardach na skrzyżowaniach ulic. Jego muzyka zresztą nie próbuje nam wcisnąć się do komórek – raczej gdzieś na uboczu spokojnie czeka na swoją okazję, by trafić precyzyjnie i głęboko w serce wrażliwego fana.

Napisać, że ta płyta jest jedyna w swoim rodzaju, to sztampa. Rozpływać się w zachwycie nad złożonością faktur rytmicznych, to umniejszanie roli pozostałych dźwięków, serwowanych przez Barbieriego. Więc jak ? Jak można krótko i rzeczowo rzucić czytelnikom trochę światła na Stranger Inside?

Zaczyna się od swoistego dźwiękotoku – nagromadzenie perkusyjnych szaleństw połączonych ze sporą liczbą syntezatorowych ornamentów wtłacza słuchacza w fotel, niczym siła przeciążenia w kabinie startującego promu kosmicznego. Cave, bo o nim mowa, otwiera się przed nami dość opornie, można powiedzieć, że z niechęcią pokazuje nam zakamarki ciemnych korytarzy, jakie drzemią w każdym człowieku. Toteż każdy odnajdzie w tym nagraniu zupełnie co innego. Czy to będzie zniechęcający mrok, którego nigdy nie pożądaliśmy, czy też wszechogarniająca tęsknota za tym rodzajem rzeczywistości, jaki od zawsze był nam przypisany. Znakomite, bo zupełnie nie rzucające się w uszy otwarcie płyty. Następujący tuż po nim All Fall Down już tak nie fascynuje. Ale… to raczej pozytywne stwierdzenie, bo po niecałych 3 minutach zaczyna się Hypnotek. I jakkolwiek bym nie zaczął opowieści o tym nagraniu, to zawsze będzie nie tak. To jeden z tych utworów, które wyznaczają miejsce Stranger Inside na mojej prywatnej liście płyt 2009 roku. Nie opiszę zatem tego nagrania, bo zawarte w nim proporcje geniuszu i szaleństwa równoważą się tu zupełnie, pozostawiając nam nieodpartą przyjemność słuchania kolejnych, skończonych dźwięków. Wspaniałe nagranie. Hipnotyczny rytm, który zaserwowano nam w nim, pozostaje ze słuchaczem za sprawą kolejnego utworu. Po kilkudziesięciu przesłuchaniach ja dalej nie mogę się otrząsnąć od tajemniczej złożoności Decay. Te  dźwięki syntezatorów wprowadzają nastrój lekkiej grozy, niczym z cichej, zamglonej uliczki starego miasta, w której gasnące lampy zlewają się w jeden rytm z krokami goniącymi nas w mroku. Muzyczne pasaże instrumentów klawiszowych, zarazem kosmiczne w brzmieniu i mroczne w ujawnianych emocjach przelewają się przez rytmiczne pochody basu, wsparte uderzeniami perkusji. A w finale solo, perfekcyjnie uzupełniające całość aż chłodzi rozkołysane zmysły swoją melodycznością.

Jest coś takiego w tej muzyce, czego nie sposób opisać. Czai się w tych dźwiękach i swego rodzaju namiętność, i strach przed nieoczekiwanym rozstaniem. Słyszę jakiś dziwny oddech w Byzantium, a wybijające się na pierwszy plan w rytmicznym tańcu historie nagle wydają się być bardziej bliskie, niż pamiętane z dawnych czasów krzyki sąsiadów zza ściany. Leniwo – senna Morphia idealnie komponuje się z ciszą, jaka ogarnia moje osiedle po północy. Wiatr targa drzewa i krzewy, wszystko zamiera w jakimś takim bezcelowym pragnieniu zapomnienia. A Stranger Inside, tytułowe nagranie kończące album zastyga wręcz w minimalistycznym brzmieniu poszczególnych, pojedynczych dźwięków. Ot, tu trącony klawisz pianina, tu jakiś nieśmiały pasaż. Zero pośpiechu i zgiełku.

Taka to płyta. Pełna kontrastów. Rytmu i ambientowego zamyślenia. Znakomita na senne wieczory już nie zimy, ale jeszcze nie nadchodzącej wiosny.

Polecam.

 
ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
Picture theme from BloodStainedd with exclusive licence for ArtRock.pl
© Copyright 1997 - 2020 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.