ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Możdżer, Leszek ─ Komeda w serwisie ArtRock.pl

Możdżer, Leszek — Komeda

 
wydawnictwo: ACT 2011
 
1. Svantetic [03:31]
2. Sleep Safe and Warm [06:21]
3. Ballad for Bernt [04:12]
4. The Law and The Fist [10:52]
5. Nighttime, Daytime Requiem [13:36]
6. Cherry [03:52]
7. Crazy Girl [05:48]
8. Moja ballada [02:53]
 
Całkowity czas: 51:05
skład:
Leszek Możdżer - piano
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 1
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 0
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 0
Album jakich wiele, poprawny.
› 0
Niezła płyta, można posłuchać.
› 0
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 1
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 3
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 1
Arcydzieło.
› 4

Łącznie 10, ocena: Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
 
 
Ocena: 8 Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
29.01.2012
(Recenzent)

Możdżer, Leszek — Komeda

Jestem dzieckiem Czterech Pancernych. Pokoleniem Hair również. The Wall mnie zdefiniowało, a Misplaced Childhood otarło łzy na pożegnanie i rzuciło na głęboką wodę dorosłego życia. Jestem wypadkową zdarzeń, ludzi, książek, filmów i muzyki, z którymi miałem (mam) styczność. To many too list, jak swego czasu powiedział Syd Barrett na pytanie, co go inspiruje.

Ale, jak się powiedziało na początku – jestem dzieckiem Czterech Pancernych. Począwszy od piosenki śpiewanej przez Edmunda Fettinga, poprzez rękawice z syberyjskich tygrysów po pancerze niemieckich Panter. Naznaczyły mnie – mimo, że tyle lat upłynęło od tamtych dni – dymy Westerplatte, budził mnie ryk syren niemieckich Stukasów i generalnie rzecz biorąc nauki języka sąsiadów zza Odry nienawidziłem równie mocno, co żołnierzy Wehrmachtu, prących na wschód w ramach poszerzania przestrzeni życiowej dla narodu Bacha, Beethovena, Hegla i Goethego…

Po co o tym wspominam? Skoro rzecz jest o płycie jazzowej? Ano, w sumie bez powodu. Choć, gdyby uważnie przyjrzeć się tytułom nagrań (angielskojęzycznym niestety), to może jednak okazać się, że owo upośledzenie czasami wojny musiało wyjść na jaw przy słuchaniu muzyki Krzysztofa Komedy.

Wszystko przez stary film Edwarda Skórzewskiego i Jerzego Hoffmana (a tak, kiedyś to on kręcił świetne filmy) – „Prawo i pięść” z Gustawem Holoubkiem w roli głównej. Czarno – białe widoki powojennej Polski zachodniej (fakt, że kręconej głównie w Toruniu), ten ostatni sprawiedliwy w świecie, gdzie każdy myśli tylko o sobie (że zacytuję Zdzisława Maklakiewicza – filmowego Cześka: „O Polsce myślałem w czasie wojny, teraz myślę tylko o sobie”) i właśnie muzyka Komedy w tle. Niby niedostrzegalna, jakaś taka nieobecna, a zaraz idealnie ubierająca w emocje obrazy tamtych dni. Ten motyw przewodni z filmu – zaadaptowany przez Możdżera na recenzowany album – to absolutnie najciekawsza pozycja z tej płyty. Frapująca. Doskonała.

Leszek Możdżer w roku komedowskim nie mógł nie wziąć muzyki genialnego kompozytora na tapetę. Kto jak kto, ale nie on. Niewielu jest artystów w sumie niszowych, którzy tak ładnie rozpracowali zasady działania rynku, iż wiedzą, co, kiedy i jak zagrać lub gdzie się pokazać, by ich obecność cały czas była zauważana. Współpraca z Gilmourem, pogrywanie u Praisnera czy Jana A.P. Kaczmarka, tudzież wyraźne zaznaczanie swojej obecności na płytach i koncertach Anny Marii Jopek to tylko nieliczne z bardzo rozległych zainteresowań muzycznych pianisty. Że jest w tym trochę lansu – no jest i co z tego.

Płytą Komeda zatem Możdżer spełnia swój podwójny obowiązek. Realizuje projekt ku pamięci i wspomnieniu Krzysztofa Komedy i zarazem przypomina o sobie szerszej publiczności. Robi to tak, jak można się było spodziewać: wybierając do prezentacji fortepianowej te utwory polskiego jazzmana, które są i znane, i najczęściej najbardziej lubiane w dorobku przedwcześnie zmarłego artysty. Zatem – kto chciałby sobie przypomnieć owe nagrania, zachwycić się ich melodyką i złożonością kompozycyjną – po płytę Możdżera spokojnie może sięgnąć. Fakt, stylistycznie muzyka Komedy nabiera owego możdżerowskiego sznytu, ale przecież to wcale nie wada. Pianista nie próbuje na siłę grać inaczej, niż nas przyzwyczaił: te jego staccata, wchodzenie w wysokie rejestry znamy i lubimy.  A kto nie lubi – cóż, albumem Komeda ich już nie polubi.

Dobry album.

 
ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
© Copyright 1997 - 2020 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.