ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Hurts ─ Happiness w serwisie ArtRock.pl

Hurts — Happiness

 
wydawnictwo: RCA Records 2010
 
1. "Silver Lining"
2. "Wonderful Life"
3. "Blood, Tears & Gold"
4. "Sunday"
5. "Stay"
6. "Illuminated"
7. "Evelyn"
8. "Better Than Love"
9. "Devotion" (featuring Kylie Minogue)
10. "Unspoken"
11. "The Water" + "Verona" (hidden track)
 
Całkowity czas: 48:02
skład:
Theo Hutchcraft – wokal, producent
Adam Anderson – syntezator, gitara, producent

Adam Clough – A&R
Joseph Cross – producent (utwory 2, 8)
Laurence Ellis – zdjęcia
Mark Gillespie – management
Matt Green – miksowanie, asystent
Paul Lisberg – A&R
George Marino – mastering
Kylie Minogue – wokal (utwór 9)
Samuel Muir – design
The Nexus – producent (utwory 1, 3)
Jonas Quant – producent (utwory 1, 3–10)
Paul Smith – A&R
Richard "Biff" Stannard – A&R
Mark "Spike" Stent – miksowanie
Matt Vines – management
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 2
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 2
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 2
Album jakich wiele, poprawny.
› 4
Niezła płyta, można posłuchać.
› 8
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 1
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 2
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 2
Arcydzieło.
› 4

Łącznie 27, ocena: Niezła płyta, można posłuchać.
 
 
Recenzja nadesłana przez czytelnika.
Ocena: 8++ Arcydzieło.
17.03.2013
(Gość)

Hurts — Happiness

Od czasów lat 80. rzadko kiedy show-business dopuszczał do siebie płytowe arcydzieła, oczywiście takie jakie były produkowane w latach 70. czy 80. Tym bardziej w świecie popu, w dekadzie 2001-2010, która symbolizuje upadek dobrej mainstreamowej muzyki, obok The Killers (album „Days & Ages”) młodzi inteligentni muzycy Hurts,  znaleźli złoty środek na kilku płaszczyznach, zadowalając kilka frakcji słuchaczy.

Zacznijmy od image’u. Dwóch elegancko ubranych, młodych facetów pozornie wyglądających na biznesmenów, prawników, jednak z drugiej strony wyczuwa się w ich wyglądzie nutkę zamiłowania do czasów muzycznego romantyzmu. Stylowe kołnierze, uczesanie. A więc Panowie próbują połączyć zdawałoby się światy zupełnie przeciwstawne – bezduszną korporacyjną nowoczesność z uduchowioną, rozmarzoną przeszłością. Udało im się. Są zespołem prawdziwym, którzy dzięki niebanalnej przebojowości pogodzili gusta zarówno wyrafinowanych słuchaczy, kochających piękne dźwięki, tych, którzy lubią posłuchać sobie komercyjnych stacji radiowych, jak i tych, którzy lubią tańczyć w dyskotekach. Moim zdaniem wokalista Theo Hutchcraft dysponuje bardzo dźwięcznym śpiewem o dobrej barwie, co plasuje go w czołówce synthpopwych wokalistów.

Hurts to zespół z jednej strony czerpiący z przeszłości, a konkretnie z nurtu new romantic, po części też z rocka symfonicznego. Aranżacje przypominają dokonania takich zespołów jak Depeche Mode, a przede wszystkim Ultravox. Ten swoisty romantyzm, czyste, anielskie partie wokalne jakby odziedziczyli od o pokolenie starszych Midge Ure’a i spółki. Jest go nawet tutaj więcej. Da się też wyczuć jakieś inspiracje Electric Light Orchestra albo The Alan Parsons Project słuchając aranżacji symfonicznych. Z drugiej strony Hurts to przecież nowocześnie wyprodukowana muzyka. „Belter Than Love” czy „Sudany” to kawał świetnej muzyki tanecznej. Ta bardziej dostojna część albumu to wspaniałe „Unspoken”, przywołujące ducha Ultravox za sprawą klimatycznych klawiszy, „Devotion” wykonany z Kylie Minoque to jeden z najpiękniejszych damsko-męskich duetów jakie słyszałem. Mamy też kameralną, już skrajnie romantyczną  „The Water” ze znowu perfekcyjnie wymyśloną i wykonaną partią wokalną. Nie potrafię się doszukać jakiś słabych punktów, opisałem te najbardziej się wyróżniające, ale reszcie nic a nic nie można zarzucić. Ale szczególnie w drugiej części płyty mamy prawdziwe wejście na artystyczne wyżyny.

Na pewno dla niektórych, taka muzyka może być kontrowersyjna, czy nawet niedzisiejsza bądź też staromodna. Ale chyba wynika to z faktu, że jest ona pozbawiona sztuczności i duchowej pustki tak mocno obecnej we współczesnym mainstreamie. Może być także postrzegana jako muzyka „bez jaj”, bez zadziorności, jakiegoś buntu, mocy. To jest inna estetyka. Tu raczej chodzi o przekazanie piękna melodii, przestrzeni, oderwania się od rzeczywistości, złapania dystansu do otaczającego nas świata i nabrania oddechu. W ogóle przenosi nas w wymiar XIX wiecznych romantyków. Pop, który nie odstaje od klasyków gatunku jak najlepsze płyty Depeche Mode, Ultravox, piękno, które dorównuje piosenkom Abby.

Co warte odnotowania – Hurts nie idzie na łatwiznę też w tak wydawałoby się marginalnej dziedzinie jak utwory dołączone do singli promujące „Happiness” co zdarza się dość rzadko. Wszystkie są na porównywalnym poziomie do zasadniczej części albumu. Ile ich mamy? Sporo. Nie liczę „Verony” bo pojawia się ona na końcu albumu jako dodatek. Jest „Affair”, bardziej dynamiczna kompozycja tytułowa, „Mother Nature”, „Confide In Me” i mój ulubiony „Live Like Horses”. Z powodzeniem mogłaby wyjść osobna EPka z tymi utworami, szkoda, że trzeba zbierać osobno single. Ale naprawdę warto. Poszli na całość. 

Świetna płyta – ewenement współczesnej sceny muzycznej.

 

Recenzje zespołu

recenzja albumu Hurts - Exile
Hurts
Exile
ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
Picture theme from BloodStainedd with exclusive licence for ArtRock.pl
© Copyright 1997 - 2020 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.