ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Airbourne ─ Black Dog Barking w serwisie ArtRock.pl

Airbourne — Black Dog Barking

 
wydawnictwo: Roadrunner Records 2013
dystrybucja: Warner Music Poland
 
CD 1
1. "Ready to Rock" 5:24
2. "Animalize" 3:03
3. "No One Fits Me (Better Than You)" 3:06
4. "Back in the Game" 3:25
5. "Firepower" 2:59
6. "Live It Up" 4:26
7. "Woman Like That" 3:14
8. "Hungry" 2:56
9. "Cradle to the Grave" 3:22
10. "Black Dog Barking" 2:59
11. "Jack Attack" (bonus) 2:52
12. "You Got the Skills (to Pay the Bills) (bonus)" 3:33
13. "Party in the Penthouse" (bonus) 3:09

CD 2
1. "Raise the Flag"
2. "Born to Kill"
3. "Diamond in the Rough"
4. "Chewin the Fat"
5. "Blackjack"
6. "Bottom of the Well"
7. "Girls in Black"
8. "No Way But the Hard Way"
 
Całkowity czas: 34:54
skład:
Joel O'Keeffe - lead vocals, lead guitar
David Roads - rhythm guitar, backing vocals
Justin Street - bass, backing vocals
Ryan O'Keeffe - drums
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 0
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 0
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 0
Album jakich wiele, poprawny.
› 0
Niezła płyta, można posłuchać.
› 1
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 1
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 1
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 2
Arcydzieło.
› 1

Łącznie 6, ocena: Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
 
 
Ocena: 6 Niezła płyta, można posłuchać.
11.06.2013
(Recenzent)

Airbourne — Black Dog Barking

Niebywałą regularnością charakteryzuje się w wydawaniu płyt grupa Airbourne. Najpierw w 2007 otrzymaliśmy Runnin' Wild, następnie w 2010 No Guts. No Glory., a teraz nadszedł czas na Black Dog Barking. Przyznaję, że wydawało mi się, że trzeciego takiego samego albumu nagrać nie można. A jednak.

Zabierając się do tej recenzji na wstępie postanowiłem, że ograniczę się do jednego porównania z wiadomo kim. Tak. Airbourne brzmiał, brzmi i pewnie brzmiał będzie jak AC/DC. Nie jest to zarzut, ale fakt, że w niektórych z recenzji pojawiają się porównania między utworami obydwu grup jest już chyba nie tylko dla mnie męczący. Dlatego tym razem, mając to porównanie z tyłu głowy, ograniczę się do zupełnie innych elementów działalności Airbourne.

Bracia O'Keefe z zespołem przebojem wdari się na radiowe playlisty i ścieżki gier komputerowych świetnym albumem Runnin' Wild. Wgniatający w ziemię "Blackjack", czy otwierający płytę "Stand Up For Rock'n'roll" do dzisiaj bardzo często płyną (a raczej "wrzesczą") z moich głośników. Potężny rock'n'rollowy cios numer dwa to kolejny album No Guts. No Glory. Właściwie nie było na nim niczego nowego w porównaniu do poprzednika. To samo granie, trochę na jedno kopyto, ale za to pełne werwy, mocy i szczerości. O koncertowych możliwościach grupy miałem możliwość przekonać się na Przystanku Woodstock w 2011 roku. Szaleństwo na i pod sceną utwierdziło mnie w przekonaniu, że istnieje zapotrzebowanie na tego typu muzykę i chyba nic nie trzeba zmieniać. Muzycy Airbourne widać myślą podobnie, ponieważ w tym roku wydali swój kolejny album i poza niuansami, nie różni się on właściwie niczym od swoich poprzedników.

Black Dog Barking (pysk tytułowego psa warczy na nas z okładki, co jest bardzo miłą odmianą w stosunku do poprzednich płyt, z których patrzył na nas zespół), otwiera "Ready to Rock" i tym, co od razu zauważamy są chóralne, stadionowe śpiewy, które będą nam towarzyszyć jeszcze w sporej części kawałków. Potem jest to co zwykle - dynamiczna gitara, szaleńczy śpiew Joela i napędzająca wszystko sekcja rytmiczna. Bardzo miło słucha się chwytliwych kawałków, takich jak "No One Fits Me (Better Than You)", czy nieco kissowego "Back In The Game" (mamy w nim nawet solówkę!). Wyróżnia się też singiel "Live It Up" - kolejny pewniak na koncertowych setlistach, czy chociażby "Hungry", który jest trochę cięższy niż pozostałe utwory (Joel śpiewa niżej, a muzyka skupia się głównie na dynamicznej rytmice z chóralnym refrenem). Reszta utworów jest dość powtarzalna, co niekoniecznie oznacza, że są one niewarte uwagi. Po prostu Airbourne robi swoje.

Podstawowa wersja płyty trwa niecałe 40 minut, co jest w moim odczuciu zawsze żerowaniem na fanach. Rozumiem, że lepiej stawiać na jakość, niż na ilość, ale zapełnienie niecałej połowy pojemności płyty to lekka przesada. W Polsce na szczęście za niewiele wyższą cenę ukazała się także wersja rozszerzona wzbogacona o trzy utwory. Najlepszym z nich jest zdecydowanie "Party In The Pentyhouse", który ma bardzo ciekawie zaaranżowane gitary. Jest dla mnie całkowicie niezrozumiałym, dlaczego nie trafił on na wersję standardową.

Airbourne postanowił nas, fanów, dodatkowo rozpieścić bonusem w postaci drugiej, koncertowej płyty załączonej do albumu, na której znalazło się osiem utworów. Całość została zarejestrowana podczas Wacken Open Air w 2011 roku. Moc jest, ale całość została bardzo słabo zmasterowana i brzmi jak średniej jakości bootleg. Słychać to szczególnie ze względu na wokal Joela, który wyraźnie męczy się z większością utworów. Efekt podkreśla jeszcze całkowite spłaszczenie dźwięku.  Zdecydowanie chętniej nabyłbym pełnoprawne wydanie koncertowe, najlepiej z obrazem, ponieważ koncerty Airbourne to także niesamowita energia na scenie. Załączony bootleg nie jest w stanie tego pokazać.

Reasumując, chłopaki niczym nie zaskoczyli. Parę solówek, chwytliwych numerów, ciekawy "Back In The Game" i stadionowe śpiewy. Nadal jest to bardzo dobry kawał muzyki, ale tylko dla fanów gatunku. Dodatkowy minus za bardzo słabą "koncertówkę".

 
ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
Picture theme from Riiva with exclusive licence for ArtRock.pl
© Copyright 1997 - 2020 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.