ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Air ─ Pocket Symphony w serwisie ArtRock.pl

Air — Pocket Symphony

 
wydawnictwo: EMI Records Ltd 2007
 
01. Space Maker 02. Once Upon a Time 03. Hell of a Party 04. Napalm Love 05. Mayfair Song 06. Left Bank 07. Photograph 08. Mer du Japon 09. Lost Message 10. Somewhere Between Walking and Sleeping 11. Redhead Girl 12. Night Sight
 
Całkowity czas: 52:02
skład:
Godin i Jean-Benoit Dunckel oraz gościnie: Jarvis Cocker, Neil Hannon
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 0
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 0
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 0
Album jakich wiele, poprawny.
› 1
Niezła płyta, można posłuchać.
› 3
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 4
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 2
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 0
Arcydzieło.
› 1

Łącznie 11, ocena: Dobry, zasługujący na uwagę album.
 
 
Ocena: 6 Niezła płyta, można posłuchać.
25.04.2007
(Recenzent)

Air — Pocket Symphony

Elegancja, markowe ciuchy, wysublimowane wnętrza i stylizowane gadki wśród ludzi, którzy muzykę traktują jak powietrze. Ot, cała historia ośmiu godzin pracy – codzienności wepchniętej w ramówkę radia Zet tudzież innego wyrównywacza poziomu.
 
Muzyka grana w większości rozgłośni radiowych powtarza się, jak lista życzeń lekko podpitego towarzystwa. Różnica zazwyczaj tkwi w lokalu – raz jest to zapyziała sala o dancingowej poświacie, innym razem rockowy klub przesiąknięty papierosowym dymem i oklejony rozlanym piwem. Byle łatwiej, melodyjniej i bezpłciowo. Same best of – hity „smooth jazz ever” / „rock ballads ever” / tudzież „coś tam coś tam hits ever” aż budzą obrzydzenie. Cóż, niestety chyba tylko moje…
 
Przy barze, za stolikami siedzą osoby, którym z toreb wystają laptopy, a marynarki, tudzież żakiety zwisają z oparć obciążone komórkami do żony, kochanki, kochanka i koleżanek kochanki. Postacie bez twarzy, plastikowi ludzie siedzą i rozprawiają o targetach, case’ach, czy innym paskudztwie obrazowanym przez zakręty nowomowy; popalają i popijają, szczebioczą i plotkują, kopiąc cały czas dołki pod sąsiadami z biura, boxu tudzież innego gabinetu.
 
W tych na pewno nie pięknych, ale z pewnością niepowtarzalnych okolicznościach przyrody pojawia się nagle do towarzystwa Pocket Symphony grupy Air. Najnowsze dzieło muzyków uznawanych za mistrzów swojego gatunku. I ?? Nic się nie dzieje. Owszem – nieliczni przerywają rzężenie radiowych didżejów – dzięki Bogu choć przez jakiś czas można nie słyszeć tych cholernych „hej” / „jak się masz” / „narka”. Milknące rozgłośnie zazdrośnie wyczekują, aż umilknie spłaszczony dźwięk laptopowych głośników, podających brzęczenie klawiszowych wstawek. Czy bezskutecznie? Wydać by się mogło, że tak…
 
Niestety tylko „wydać by się mogło”.  Bo najnowsza płyta Air przy pierwszym słuchaniu fascynuje. Przy drugim słuchaniu mile łechce nasze uszy spragnione ładnych melodii. Za … dziesiątym słuchaniem powoli w nasze myśli wkrada się przekonanie, że jednak muzyka jest po prostu zwyczajna i nie dorównuje poprzedniczkom w żadnym względzie.
 
A szkoda, bo Pocket Symphony zaczyna się znakomicie. Space Maker to prawdziwa perła. Gra gitar akustycznych połączona z rewelacyjną partią klawiszy to mistrzostwo gatunku. Ten spokój połączony (uwaga, tu mój ulubiony cytat ostatnich dni!!) z „młoteczkowaniem melancholii w niskich rejestrach” (no dobra, może nie tylko w niskich) aż chwyta za serce swoim pięknem. Cudowne nagranie. Dalej? Cóż, niewątpliwie trzeba wspomnieć tu Mer du Japon. Klasyczne Air, takie, do jakiego przywykliśmy za sprawą księżycowego safari. Znakomite, relaksujące nagranie. Wśród wartych  wspomnienia nagrań trzeba jeszcze powiedzieć o minimalistycznym Night Sight. No i Mayfair Song, które gdyby nie wcześniejsze płyty, to jawiłoby się nam odkryciem roku. Ta zwiewność melodii, bliska sercu aranżacja wywołuje żywsze bicie serca. Ale… no właśnie, tylko na chwilę.
 
Niestety są też na tej płycie takie nagrania jak Napalm Love, czy Left Blank – szkoda czasu na wsłuchiwanie się w nie. Pierwszy z nich, gdyby może nie melodia: sztampowa i jakaś taka mdła, byłby nawet niezły. Zwłaszcza, gdyby wyeksponować ciekawe brzmienie klawiszy. Ale niestety – prym wiedzie melodia. I to melodia niestety drugiej jakości. Drugi przypominający nagrania Pink Floyd mnie osobiście irytuje.
 
Nowa płyta Air na kolana nie rzuca. Oczywiście, napisanie o niej, że to zły album też byłoby „nadużyciem semantycznym”. Niestety, po kilkukrotnym wysłuchaniu najnowszego dzieła Francuzów pozostaje swego rodzaju niedosyt. Za dużo tu cytatów z samych siebie, za dużo słabych by nie powiedzieć nudnych melodii. Szkoda, oczekiwałem więcej.
 
Podpitego towarzystwa w klubie już nie ma. Powędrowali do kolejnego, by głośnym śmiechem eksponować swoją pozycję społeczną. A wieczorem, po powrocie do nowego apartamentu zasną, jacyś tacy uczłowieczeni, normalni, przy spokojnych dźwiękach Pocket Symphony.
 
A rano… i tak obudzi ich Radio Zet.
 
 
ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
Picture theme from Natalie C with exclusive licence for ArtRock.pl
© Copyright 1997 - 2020 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.