ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Can ─ Unlimited Edition w serwisie ArtRock.pl

Can — Unlimited Edition

 
wydawnictwo: Harvest Records 1976
 
1. Gomorrha (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [05:45]
2. Doko E (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt, Suzuki) [02:29]
3. LH 702 (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [02:13]
4. I’m Too Leise (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt, Suzuki) [05:12]
5. Musette (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [02:14]
6. Blue Bag (Inside Paper) (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt, Suzuki) [01:18]
7. Ethnological Forgery Series No.27 (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt, Suzuki) [01:48]
8. TV Spot (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt, Suzuki) [03:03]
9. Ethnological Forgery Series No.7 (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [01:08]
10. The Empress And The Ukraine King (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt, Mooney) [04:42]
11. Ethnological Forgery Series No.10 (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [02:02]
12. Mother Upduff (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt, Mooney) [04:29]
13. Ethnological Forgery Series No.36 (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [02:05]
14. Cutaway (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [17:10]
15. Connection (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt, Mooney) [03:02]
16. Fall Of Another Year (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt, Mooney) [03:24]
17. Ethnological Forgery Series No.8 (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [01:38]
18. Transcendental Express (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [04:39]
19. Ibis (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [09:19]
 
Całkowity czas: 77:41
skład:
Holger Czukay – Bass Guitar. Michael Karoli – Guitar, Shenai. Jaki Liebezeit – Drums, Percussion, Wind Instruments. Irmin Schmidt – Keyboards, Synthesizers, Schizophone. Malcolm Mooney – Vocals. Damo Suzuki – Vocals.
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
Album słaby, nie broni się jako całość.
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
Album jakich wiele, poprawny.
Niezła płyta, można posłuchać.
Dobry, zasługujący na uwagę album.
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
Absolutnie wspaniały i porywający album.
Arcydzieło.

Łącznie , ocena:
 
 
Ocena: 8 Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
13.10.2012
(Recenzent)

Can — Unlimited Edition

A to specyficzna składanka. Ukazała się najpierw w ograniczonym nakładzie jako „Limited Edition”, potem pojawiła się jej rozszerzona wersja. Ten (w oryginale dwupłytowy) album zbiera różne niepublikowane kompozycje z lat 1968-1975.

“Gomorrha” (grudzień 1973) to rzecz dość typowa dla Can połowy lat 70.: syntezatorowe podkłady i przestrzenie, niespieszne gitarowe granie, rytm leciutko zaznaczany, całość delikatnie sobie płynie do przodu, jak chmury na letnim niebie. „Doko E” (sierpień 1973) brzmi bardziej klasycznie Canowo: wyeksponowana gęsta partia perkusji, natchnione recytacje Suzukiego… „LH 702” (marzec 1972) wypada nieco freejazzowo: zawodzenia shehnai – chińskiego oboju, gęste bębnienie, dużo dźwiękowej kakofonii i chaosu. Kontrastuje z nim nagrany w tym samym czasie „I’m Too Leise”: ni to śpiew, ni to recytacja Suzukiego, delikatna partia fletu, całość dość jak na Can wyciszona, spokojna, klimatyczna. “Musette” (styczeń 1970) to niezły odjazd: psychodeliczny nastrój, pojedyncze dźwięki fortepianu, odjechane tło, chyba jakieś zabawy taśmami… „Blue Bag” (październik 1970) ma w sobie coś z klimatu wczesnych nagrań Kapitana Wołowe Serce: odjechana melorecytacja, niespieszny rytm podawany przez bębny i sekcję… „Ethnological Forgery Series No.27” (grudzień 1970; „EFS” to była seria kompozycji stanowiących Canowe przetworzenia i imitacje szeroko pojętej muzyki etnicznej) to z kolei przedziwna recytacja na tle przeróżnych instrumentów perkusyjnych. W „TV Spot” (kwiecień 1971) znów powraca psychodelia: oprócz zaćpanych partii wokalnych mamy dość zwariowany podkład instrumentalny. „Ethnological Forgery Series No.7” (wrzesień 1968 – najstarsze nagranie w zestawie) łączy hipnotyczny puls perkusji z jakby dalekowschodnimi fletowo-klawiszowymi brzmieniami. „The Empress And The Ukraine King”, „Connection”, „Fall Of Another Year” (styczeń, marzec i sierpień 1969) to dość zwięzłe kompozycje typowe dla wczesnego Can, z hałaśliwymi gitarami, wyeksponowanym rytmem i charakterystycznymi popisami wokalnymi Mooneya; może tylko nieco więcej tu melodii niż choćby w kompozycjach z debiutanckiej płyty. „Ethnological Forgery Series No.10” (styczeń 1969) łączy zawodzenia saksofonu z dzwoneczkami i monotonnym bębnieniem w podkładzie; „Ethnological Forgery Series No.8” (listopad 1968) to solowy popis dziwnych instrumentów perkusyjnych. „Cutaway” (marzec 1969) to kompletny odjazd: luźny formalnie kolaż przeróżnych nagrań ze studia, odgłosów dźwiękowych, rozmów, fragmentów muzyki… „Rozlany”, medytacyjny „Transcendental Express” (najmłodszy fragment w zestawie – lipiec 1975) w głównej mierze tworzą brzmienia strojonej na styl wschodni gitary akustycznej. Podobnie niespieszny „Ibis” (wrzesień 1974) to spokojny rytm i stonowane partie gitary elektrycznej, przetykane klawiszowymi plamami… Do tego niespokojny, nawiedzony „Mother Upduff” (maj 1969) z Mooneyem opowiadającym historię rodziny z Niemiec na wakacjach we Włoszech: gdy nagle umiera babka – rodzina przewozi ją z powrotem do Niemiec ukrytą wśród bagaży, ale tuż przed granicą samochód zostaje okradziony na parkingu i bagaże giną wraz z ukrytym ciałem…

Kompletny odjazd panuje na tej 78-minutowej płycie: poszczególne fragmenty zestawiane są ze sobą kompletnie achronologicznie, często wręcz na zasadzie pełnego kontrastu. Jako całość jednak, płyty słucha się dobrze: stanowi ona udane, ciekawe uzupełnienie studyjnego dorobku zespołu.

ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
© Copyright 1997 - 2020 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.