ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Can ─ Unlimited Edition w serwisie ArtRock.pl

Can — Unlimited Edition

 
wydawnictwo: Harvest Records 1976
 
1. Gomorrha (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [05:45]
2. Doko E (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt, Suzuki) [02:29]
3. LH 702 (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [02:13]
4. I’m Too Leise (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt, Suzuki) [05:12]
5. Musette (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [02:14]
6. Blue Bag (Inside Paper) (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt, Suzuki) [01:18]
7. Ethnological Forgery Series No.27 (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt, Suzuki) [01:48]
8. TV Spot (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt, Suzuki) [03:03]
9. Ethnological Forgery Series No.7 (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [01:08]
10. The Empress And The Ukraine King (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt, Mooney) [04:42]
11. Ethnological Forgery Series No.10 (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [02:02]
12. Mother Upduff (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt, Mooney) [04:29]
13. Ethnological Forgery Series No.36 (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [02:05]
14. Cutaway (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [17:10]
15. Connection (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt, Mooney) [03:02]
16. Fall Of Another Year (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt, Mooney) [03:24]
17. Ethnological Forgery Series No.8 (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [01:38]
18. Transcendental Express (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [04:39]
19. Ibis (Czukay, Karoli, Liebezeit, Schmidt) [09:19]
 
Całkowity czas: 77:41
skład:
Holger Czukay – Bass Guitar. Michael Karoli – Guitar, Shenai. Jaki Liebezeit – Drums, Percussion, Wind Instruments. Irmin Schmidt – Keyboards, Synthesizers, Schizophone. Malcolm Mooney – Vocals. Damo Suzuki – Vocals.
 
Brak ocen czytelników. Możesz być pierwszym!
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Brak głosów.
 
 
Ocena: 8 Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
13.10.2012
(Recenzent)

Can — Unlimited Edition

A to specyficzna składanka. Ukazała się najpierw w ograniczonym nakładzie jako „Limited Edition”, potem pojawiła się jej rozszerzona wersja. Ten (w oryginale dwupłytowy) album zbiera różne niepublikowane kompozycje z lat 1968-1975.

“Gomorrha” (grudzień 1973) to rzecz dość typowa dla Can połowy lat 70.: syntezatorowe podkłady i przestrzenie, niespieszne gitarowe granie, rytm leciutko zaznaczany, całość delikatnie sobie płynie do przodu, jak chmury na letnim niebie. „Doko E” (sierpień 1973) brzmi bardziej klasycznie Canowo: wyeksponowana gęsta partia perkusji, natchnione recytacje Suzukiego… „LH 702” (marzec 1972) wypada nieco freejazzowo: zawodzenia shehnai – chińskiego oboju, gęste bębnienie, dużo dźwiękowej kakofonii i chaosu. Kontrastuje z nim nagrany w tym samym czasie „I’m Too Leise”: ni to śpiew, ni to recytacja Suzukiego, delikatna partia fletu, całość dość jak na Can wyciszona, spokojna, klimatyczna. “Musette” (styczeń 1970) to niezły odjazd: psychodeliczny nastrój, pojedyncze dźwięki fortepianu, odjechane tło, chyba jakieś zabawy taśmami… „Blue Bag” (październik 1970) ma w sobie coś z klimatu wczesnych nagrań Kapitana Wołowe Serce: odjechana melorecytacja, niespieszny rytm podawany przez bębny i sekcję… „Ethnological Forgery Series No.27” (grudzień 1970; „EFS” to była seria kompozycji stanowiących Canowe przetworzenia i imitacje szeroko pojętej muzyki etnicznej) to z kolei przedziwna recytacja na tle przeróżnych instrumentów perkusyjnych. W „TV Spot” (kwiecień 1971) znów powraca psychodelia: oprócz zaćpanych partii wokalnych mamy dość zwariowany podkład instrumentalny. „Ethnological Forgery Series No.7” (wrzesień 1968 – najstarsze nagranie w zestawie) łączy hipnotyczny puls perkusji z jakby dalekowschodnimi fletowo-klawiszowymi brzmieniami. „The Empress And The Ukraine King”, „Connection”, „Fall Of Another Year” (styczeń, marzec i sierpień 1969) to dość zwięzłe kompozycje typowe dla wczesnego Can, z hałaśliwymi gitarami, wyeksponowanym rytmem i charakterystycznymi popisami wokalnymi Mooneya; może tylko nieco więcej tu melodii niż choćby w kompozycjach z debiutanckiej płyty. „Ethnological Forgery Series No.10” (styczeń 1969) łączy zawodzenia saksofonu z dzwoneczkami i monotonnym bębnieniem w podkładzie; „Ethnological Forgery Series No.8” (listopad 1968) to solowy popis dziwnych instrumentów perkusyjnych. „Cutaway” (marzec 1969) to kompletny odjazd: luźny formalnie kolaż przeróżnych nagrań ze studia, odgłosów dźwiękowych, rozmów, fragmentów muzyki… „Rozlany”, medytacyjny „Transcendental Express” (najmłodszy fragment w zestawie – lipiec 1975) w głównej mierze tworzą brzmienia strojonej na styl wschodni gitary akustycznej. Podobnie niespieszny „Ibis” (wrzesień 1974) to spokojny rytm i stonowane partie gitary elektrycznej, przetykane klawiszowymi plamami… Do tego niespokojny, nawiedzony „Mother Upduff” (maj 1969) z Mooneyem opowiadającym historię rodziny z Niemiec na wakacjach we Włoszech: gdy nagle umiera babka – rodzina przewozi ją z powrotem do Niemiec ukrytą wśród bagaży, ale tuż przed granicą samochód zostaje okradziony na parkingu i bagaże giną wraz z ukrytym ciałem…

Kompletny odjazd panuje na tej 78-minutowej płycie: poszczególne fragmenty zestawiane są ze sobą kompletnie achronologicznie, często wręcz na zasadzie pełnego kontrastu. Jako całość jednak, płyty słucha się dobrze: stanowi ona udane, ciekawe uzupełnienie studyjnego dorobku zespołu.

 
ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
© Copyright 1997 - 2021 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.