ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Alice Cooper ─ Welcome 2 My Nightmare w serwisie ArtRock.pl

Alice Cooper — Welcome 2 My Nightmare

 
wydawnictwo: Bigger Picture Music 2011
 
1. "I Am Made of You" Alice Cooper, Bob Ezrin, Desmond Child 5:32
2. "Caffeine" Cooper, Ezrin, Tommy Henriksen, Keith Nelson 3:23
3. "The Nightmare Returns" Cooper, Ezrin 1:14
4. "A Runaway Train" Cooper, Ezrin, Dennis Dunaway 3:51
5. "Last Man on Earth" Cooper, Ezrin, Piggy D, David Spreng 3:47
6. "The Congregation" Cooper, Ezrin, Henriksen 3:59
7. "I'll Bite Your Face Off" Cooper, Ezrin, Henriksen, Neal Smith 4:25
8. "Disco Bloodbath Boogie Fever" Cooper, Ezrin, Henriksen 3:35
9. "Ghouls Gone Wild" Cooper, Ezrin, Henriksen 2:33
10. "Something to Remember Me By" Cooper, Dick Wagner 3:16
11. "When Hell Comes Home" Cooper, Ezrin, Michael Bruce 4:29
12. "What Baby Wants" (feat. Ke$ha) Cooper, Ezrin, Henriksen, Kesha 3:43
13. "I Gotta Get Outta Here" Cooper, Ezrin, Patterson Hood 4:20
14. "The Underture (Instrumental)" Cooper, Ezrin, Henriksen, Child, Richard Wagner, Jeremy Rubolino, Kelly Jay Fordham 4:37
 
Całkowity czas: 52:34
skład:
Personnel:
Alice Cooper - Vocals, harmonica
Bob Ezrin - Producer
Additional Musicians:
Tommy Henriksen - (Associate Producer) Co-songwriter,Guitars,Bass,Keyboards,Vocals,Programming,Engineer,Mixing; Michael Bruce - Guitars, keyboards, backing vocals on "A Runaway Train", "I'll Bite Your Face Off" and "When Hell Comes Home"; Dennis Dunaway - Bass, backing vocals on "A Runaway Train", "I'll Bite Your Face Off" and "When Hell Comes Home"; Neal Smith - Drums, percussion, backing vocals on "A Runaway Train", "I'll Bite Your Face Off" and "When Hell Comes Home"; Steve Hunter - guitars on "Something To Remember Me By", "When Hell Comes Home" and "What Baby Wants"; Keith Nelson - Guitars, backing vocals on "Caffeine"; Desmond Child - Co-songwriter; Dick Wagner - Co-songwriter / Lead guitar on "The Underture"; Tommy Denander - Guitars on "I Am Made of You"; Vince Gill - Lead guitar on "A Runaway Train" and "Gotta Get Outta Here"; Ke$ha - Guest vocals on "What Baby Wants"; Rob Zombie - Backing vocals on "The Congregation"; John 5 - guitar on "Disco Bloodbath Boogie Fever"; Chuck Garric - Bass; Jeremy Rubolino - Co-songwriter; Piggy D - Co-songwriter, and bass on "Last Man On Earth"; David Spreng - Co-songwriter and drums on "Last Man On Earth"; Kip Winger - backing vocals on "Ghouls Gone Wild" & "The Congregation"; Patterson Hood - guitar on "Gotta Get Outta Here"; Damon Johnson - guitar on "We Gotta Get Out of This Place"; Keri Kelli - guitar on "We Gotta Get Out of This Place"; Jimmy DeGrasso - drums on "We Gotta Get Out of This Place"; Pat Buchanan - Guitars; Vicki Hampton - Backing vocals; Wendy Moten - Backing vocals; Hank Williams - Mastering; Scott Williamson - Drums; Jimmie Lee Sloas – Bass
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 0
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 0
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 0
Album jakich wiele, poprawny.
› 0
Niezła płyta, można posłuchać.
› 0
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 4
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 4
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 1
Arcydzieło.
› 0

Łącznie 9, ocena: Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
 
 
Ocena: 6 Niezła płyta, można posłuchać.
25.09.2011
(Recenzent)

Alice Cooper — Welcome 2 My Nightmare

Wujek Alice – świetlana postać mojej nastoletniości. Zresztą do teraz mi to zostało. Mój adres mailowy to „sick-steven…” – czyli nawiązanie do głównego bohatera „Welcome to My Nightmare”. Duszenie pielęgniarek, zarzynanie, przebijanie statywem od mikrofonu niesfornego kamerzysty, ćwiartowanie niemowląt, elementy nekrofilii i gilotynowanie. A wszystko to wzięte w duży nawias. Nie sposób nie kochać tego człowieka, bo to jeden z największych showmanów w historii muzyki rozrywkowej. Jego sceniczne popisy  stylizowane na horrory klasy Z,  od czterdziestu lat śmieszą, tumanią i przestraszają  już trzecie pokolenie fanów, a sam Cooper został ojcem chrzestnym wszelkiego rodzaju rockowych straszydeł.

 Tytuł najnowszej płyty nawiązuje (bardzo) do tytułu jego chyba najsłynniejszego dzieła – „Welcome to My Nightmare”. „Welcome to my nightmare, I think you’re gonna like it…”. Tak, tamten album był czymś wielkim – kwintesencja twórczości wujka Alice’a. 100 procent Coopera w Cooperze. Po 36 latach wujek postanowił, że będzie ciąg dalszy. W związku z tym mam dla Państwa dwie wiadomości – jedną złą, a drugą nieco lepszą. Zła jest taka, że jak większość sequeli „Welcome 2 My Nightmare” nie dorównuje poziomem części pierwszej. A ta nieco lepsza  - że jest to najlepsza płyta Alice’a Coopera od „The Eyes of Alice Cooper”, ale nie aż tak dobra.

 Powrót do koncepcji muzycznego horroru, do tego nawiązującego do najlepszych czasów kariery, nie był pomysłem głupim. Wyszło jak wyszło. Średnio. W dodatku w porównaniu do „Welcome to My Nightmare”  brzmi trochę biednie. Orkiestra z pierwszej części robiła tam naprawdę fajny klimat. A tutaj mamy ją w jakiejś większej dawce tylko w finale.

 "I Am Made of You"   - dźwięki znane, lubiane i pamiętane z “Welcome to My Nightmare” wracają i teraz, wprowadzając nas w nastrój płyty. Tak, żebyśmy czuli się… no może nie pewnie i bezpiecznie, ale znajomo. No i fajnie. Tylko, że jak na prawie godzinę muzyki dzieje się zbyt mało, żeby to łyknąć w całości  bez większych zastrzeżeń. No nierówne to jest okrutnie. Pierwsze trzy utwory dobre, potem dwa przerwy – nijaki rocker „A Runaway Train” i równie nijaki swingujący „Last Man on Earth”, następnie znowu dwa dobre, "Disco Bloodbath Boogie Fever"  jest, powiedzmy trochę kontrowersyjne, ale pomysł ciekawy, może mi to później jakoś wejdzie. Rock’n’roll „Ghouls Gone Wild” też mi się specjalnie nie podoba, ale ja w ogóle nie przepadam za takimi stylizacjami.   Potem to mi percepcja wysiadła, bo przez kilka dobrych utworów nawet nie pamiętałem, że w ogóle czegoś słucham. Dopiero sam finał, „The Underture”, jest bardziej godny tego, żeby uchodzić za kontynuację „Welcome to My Nightmare”. Przynajmniej orkiestra się pojawia.

 Nie polecam „Welcome 2 My Nightmare” na początek przygody z wujkiem Alicem. Nagrał z  tuzin lepszych rzeczy, chociażby wspominane wcześniej  „Welcome to My Nightmare”. Ale chyba najlepiej zacząć od jakiego koncertowego DVD. Jest tego trochę. Wszystkich nie znam, ale te co widziałem są znakomite. Bez względu, czy to „Welcome to My Nightmare” nagrane podczas brytyjskich koncertów 1975 roku, czy stosunkowo świeże „Brutally  Live”. Mnie najbardziej podoba się „Nightmare Returns” z 1987 roku, z okresu kiedy Alice wychynął z oparów alkoholu i mozolnie odbudowywał swoją pozycję na rynku muzycznym.

 Widać, że wokół nowego krążka Alice’a Coopera szum jest spory i skuteczny, bo to najwyżej notowany jego album od czasów „Hey Stoopid”, czyli od 1991 roku. Fajnie, że mu się dobrze wiedzie, ale byłoby fajnie gdyby była to jednak lepsza płyta. A ona jest taka pół na pół. Góra sześć gwiazdek.

ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
© Copyright 1997 - 2018 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.