ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu Pendragon ─ Not Of This World w serwisie ArtRock.pl

Pendragon — Not Of This World

 
wydawnictwo: Toff Records 2001
dystrybucja: Metal Mind Prod.
 
1. "If I Were The Wind" [And You Were The Rain - 9:24
2. "Dance Of The Seven Veils": part 1. "Faithless" - 4:10 ; part 2. "All Over Now" - 7:30
3. "Not Of This World": part 1. "Not Of This World" - 7:21 ; part 2. "Give It To Me" - 2:24 ; part 3. "Green Eyed Angel" - 6:41
4. "A Man Of Nomadic Traits" - 11:43 ; 5. "World's End": part 1. "The Lost Children" - 10:47; part 2. "And Finally..." - 7:13


Bonus tracks:
"Paintbox" accoustic version
"King Of The Castle" accoustic version
 
Całkowity czas: 76:23
skład:
Nick Barret - v,g; Clive Nolan - k, b-v; Peter Gee - b; Fudge Smith - dr;
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 2
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 1
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 1
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 0
Album jakich wiele, poprawny.
› 2
Niezła płyta, można posłuchać.
› 6
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 7
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 16
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 13
Arcydzieło.
› 204

Łącznie 252, ocena: Absolutnie wspaniały i porywający album.
 
 
Ocena: * Bez oceny
13.04.2001
(Recenzent)

Pendragon — Not Of This World

No dobra, niech Wam będzie - byłem uprzedzony do tej płyty. Odkąd usłyszałem The Masquerade Overture dość dawno temu, zrozumiałem, że jeden z moich ukochanych zespołów neoprogowych najzwyczajniej na świecie się kończy. Tamtejszy niedobór pomysłów na nowe, urzekające melodie, a także radosne taplanie się w cukierkowatej mazi klawiszy Nolana i gitary Barretta nie nastrajał optymistycznie na przyszłość.

Przyjrzałem się zatem długo oczekiwanemu Not Of This World z dużym dystansem tudzież podejrzliwością i .... otrzymałem w rezultacie ni mniej ni więcej jak tylko regresywnego koszmarka. I to jakiego - brrrrrr ! Niesmak wzbudza już z pewnością najbardziej kiczowata okładka jaką stworzył Simon Williams - bo od naprawdę kawału dobrej roboty, jakim był i jest artwork do The World stopniowo przeszliśmy do męczącego oczy, infantylnego, jarmarcznego kalejdoskopu barw i postaci. Ale przecie nie to jest najważniejsze a sama muzyka. I jakaż ona jest ? A tragiczna ! Tak słabego, nudnego i wtórnego brytprogowego albumu już dawno nie słyszałem. Co i rusz cytaty z własnych linii melodycznych nie wspominając o tym wzbudzającym mdłości brzmieniu. Wystarczy przywołać sam początek płyty - skojarzenia z otwarciem The Window Of Life są jak najbardziej na miejscu, choć to już raczej karykatura samego siebie. To nawet brzmi gorzej niż wtórne do bólu zawiązanie kompozycji The Vision Pit formacji Landmarq. Pendragon na kolanach ? A jakże, na dodatek czołgający się poprzez błota i bagna Krainy Autopowielania i Braku Pomysłów. Cóż za żałosny widok !

Nie ma ani sensu analizowanie dalszych wzbudzających uśmieszek zażenowania zapożyczeń z własnej przeszłości połączonych z galopującym atawizmem i archaizmem klawiszowych pochodów Nolana oraz granych od lat na jedno kopyto gitarowych solówek lidera bo człek popada tylko w coraz to większą frustrację. Ech...łapiąc się za głowę i boleśnie doświadczane uszy rozmyślałem nad końcową oceną. Dać 1 na 10 ? 2 na 10 ? A może 3 na 10 w przypływie dobrego humoru wymuszonego kilkoma browarami ? I wtedy stał się mały cud... Oto ostałem Czarnym Rycerzem, Podróżnikiem podziwiającym tańczące na skąpanych księżycowym blaskiem wodach delfiny, śpiewającym o swoim przeznaczeniu i wolności swego ducha, rozmodlony zadumałem się nad mnogością nienawiści na świecie, w niezwykłej przejrzystości powietrza, z dala od oszalałych tłumów pośród gór wysokich stałem wypatrując jeleni, zapadł znów zmierzch, a ja oddałem się zapierającemu dech w piersi podziwianiu gwiezdnego nieboskłonu z pełnym czułości uśmiechem przypominając sobie jak to dawno temu, dzieckiem będąc myślałem, że Bóg mieszka na Słońcu. Czułem się w owej chwili niby ostatni człowiek na Ziemi dopóki równie niespodziewanie jak się pojawił - czar prysł. Jakiś zespół kończył swój najnowszy, słabiutki i wtórniutki album, niemniej przez moment muzyka ta przywołała we mnie jedne z najwspanialszych wspomnień związanych z przeżywaniem wtajemniczenia w ongiś bogatą, żyzną i cudowną krainę neoprogressive. Ten wspomnień czar wart jest kilku punktów.

ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
© Copyright 1997 - 2020 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.