ArtRock.pl - Progressive & Art Rock w sieci!
Ten serwis korzysta z plików Cookies i podobnych technologii. Dowiedz się więcej » | zamknij
 
Recenzje albumów w serwisie ArtRock.pl
Szukaj:
Recenzja albumu ABBA ─ The Album w serwisie ArtRock.pl

ABBA — The Album

 
wydawnictwo: Polar Music 1977
 
1. Eagle (Andersson, Ulvaeus) [05:51]
2. Take A Chance On Me (Andersson, Ulvaeus) [04:05]
3. One Man One Woman (Andersson, Ulvaeus) [04:25]
4. The Name Of The Game (Andersson, Ulvaeus) (Andersson) [04:54]
5. Move On (Andersson, Ulvaeus, Andersson) [04:42]
6. Hole In Your Soul (Andersson, Ulvaeus) [03:41]
The Girl With The Golden Hair (3 Scenes From A Mini-Musical): 7. Thank You For The Music (Andersson, Ulvaeus) [03:48]
8. I Wonder (Departure) (Andersson, Ulvaeus, Andersson) [04:33]
9. I’m A Marionette (Andersson, Ulvaeus) [03:54]
Nagrania dodatkowe: 10. Al Andar (Andersson, Ulvaeus, Andersson, McCluskey, McCluskey) [04:43]
11. Gracias Por La Musica (Andersson, Ulvaeus, McCluskey, McCluskey) [03:49]
 
Całkowity czas: 48:49
skład:
Agnetha Faltskog – Vocals, Backing Vocals. Anni-Frid Lyngstad – Vocals, Backing Vocals. Benny Andersson – Keyboards, Piano, Synthesizers, Vocals, Backing Vocals. Bjorn Ulvaeus – Guitars, Vocals, Backing Vocals. Rutger Gunnarsson – Bass, String Arrangements. Ola Brunkert – Drums. Roger Palm – Drums. Lasse Wellander – Lead Guitar, Guitars. Janne Schaffer – Lead Guitar. Malando Gassama – Percussion. Lars O. Carlsson – Saxophones, Flutes.
 
Album w ocenie czytelników:
Oceń album:

Pokaż szczegóły oceny
Beznadziejny album, nie da się go nawet wysłuchać.
› 3
Istnieją gorsze, ale i przez ten ciężko przebrnąć do końca.
› 0
Album słaby, nie broni się jako całość.
› 0
Nieco poniżej przeciętnej, dla wielbicieli gatunku.
› 1
Album jakich wiele, poprawny.
› 0
Niezła płyta, można posłuchać.
› 1
Dobry, zasługujący na uwagę album.
› 1
Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
› 2
Absolutnie wspaniały i porywający album.
› 4
Arcydzieło.
› 10

Łącznie 22, ocena: Bardzo dobra pozycja, mocno polecana.
 
 
Ocena: 8++ Arcydzieło.
16.12.2011
(Recenzent)

ABBA — The Album

Roger Waters w swoim czasie opowiadał w wywiadach o tzw. teorii stu małp. W sensie, że wszelki postęp dokonuje się na drodze cyklicznych epizodów, gdzie powolna ewolucja, powolny, stopniowy rozwój jest kontrapunktowany nagłym, gwałtownym skokiem do przodu. W muzyce takich przypadków też można by znaleźć wiele – choćby „Oxygene” porównane z pierwszymi płytami Jeana Michela Jarre’a. Choćby „Time And A Word” i „The Yes Album”. Albo wczesne płyty ABBY, do „Arrival” włącznie, skontrastowane z dojrzałym okresem działalności tego zespołu, okresem, który zaczął się od „The Album”.

Generalnie, w przypadku ABBY z płyty na płytę następował stopniowy rozwój, progres – ale porównując od strony artystycznej „The Album” choćby z wcześniejszym o rok „Arrivalem”, różnica jest bardzo wyraźna; to nie jest krok do przodu, to jest wręcz skok jakościowy. Aranżacje nabrały wyrafinowania, wyszlachetniały, stały się bardziej złożone, banalne piosenki, jakie wcześniej towarzyszyły małym perełkom w rodzaju „Dancing Queen”, niepostrzeżenie odeszły do lamusa. Nawet najmniej udany fragment całości – nieco karaibskie, ciepłe „Move On” – to jest sama w sobie bardzo dobra piosenka, która odstaje tu in minus jedynie z uwagi na bardzo wysoki poziom pozostałych kompozycji.

Zmiana w zakresie aranżacji była spowodowana zmianami, jeśli chodzi o stylistykę. Na poprzednich płytach mieliśmy do czynienia z chwytliwą, europejską odmianą popu – „The Album” jest dziełem wyraźnie rockowym: nie brakuje tu wyeksponowanych partii gitar i hałaśliwej sekcji rytmicznej. Typowo rockowe jest „Hole In Your Soul”: bo i konkretny riff gitary, i czytelna, głośna partia gitary basowej, i spora dynamika… Podobnie, nawet jeszcze bardziej czadowo wypada “I’m A Marionette”: dynamiczna linia gitary basowej, na której osadzono nieco musicalową (w klimacie songów Kurta Weilla) piosenkę. Z efektownie podnoszącymi napięcie smyczkami. Z pełnym, syntezatorowym tłem. Z gitarowym solem w środku. Nie brakuje też elementów zaskakujących: „The Name Of The Game” to przecież utwór jakby wprost z klasycznych płyt czarnej muzyki lat 70., jakby wprost z albumów Steviego Wondera. Bo i charakterystyczne klawiszowe faktury brzmieniowe (klawinet!), i funkujący rytm, i specyficzny, luźny, bardzo ”cool” nastrój całości. A otwierające całość „Eagle” przecież absolutnie nie raziłoby na płycie któregoś z progrockowych gigantów lat 70.! Jeśli ktoś nie wierzy – wystarczy wyobrazić sobie głos Jona Andersona zamiast Anni-Frid – i nagle mamy utwór, który na takie „Going For The One” czy „Tormato” pasowałby bez żadnego zgrzytu. Świetnie zharmonizowane, „szlachetne”, bogate brzmienia syntezatorów, nieco oldfieldowskie solówki gitary elektrycznej, wielogłosowe partie wokalne w refrenie, podniosły nastrój… Nieco mniej zaskakują kolejne flirty z estetyką musicalu: album kończy złożona z trzech utworów suita „The Girl With The Golden Hair”, cykl obserwacji nad życiem muzyka, poświęceniem życia prywatnego i rodziny dla sławy i kariery – o „I’m A Marionette” już było, ballada „I Wonder (Departure)” to już broadwayowski musical na całego. Taki utwór wymaga bardzo dużo od wokalistki – i Frida radzi sobie tutaj doskonale, różnicując interpretację, płynnie przechodząc od subtelnego, melodyjnego śpiewu w rejony znacznie bardziej podniosłe i dramatyczne. Rzecz jasna, nie brakuje tutaj utworów bliższych muzyce pop – w mocno wyrafinowanym wydaniu. Bodaj najbardziej znany fragment całości to „Take A Chance On Me”, z bardzo fajnym wstępem a cappella. „One Man One Woman” byłby podniosłą balladą miłosną, gdyby nie skontrastowany z ciepłą muzyką tekst, opisujący z perspektywy kobiety toksyczny, niszczący związek. A swoiste połączenie popu z estetyką musicalową mamy w „Thank You For The Music”, zaśpiewanym przez Agnethę (ponieważ spodziewała się dziecka, pobyt w studiu musiała znacznie ograniczyć – większość głównych partii wokalnych przypada Anni-Frid), stanowiącym otwarcie „The Girl With The Golden Hair”.

Muzyka pop z samego założenia jest efemeryczna. Żyje singlami, krótkimi, chwilowymi sukcesami, których czas z reguły mija szybko. Na ogół muzyka pop nie kojarzy się z artystycznymi wzlotami, z ambitnymi, niejednoznacznymi, złożonymi utworami – do słuchania, a nie do jednorazowej konsumpcji. Tym niemniej, także i w obrębie muzyki pop zdarzają się wyjątki. Takie jak choćby „The Album” – otwierający drogę do arcydzieła ABBY, dopracowanego, przemyślanego i zróżnicowanego albumu „The Visitors”. Bo „The Album” i „The Visitors” to takie albumy, dzięki którym okazuje się, że na ogół efemeryczna i płytka muzyka pop może jak najbardziej wydać, który jest ambitnym, trwałym, ponadczasowym dziełem sztuki muzycznej.


 

Dziś, 16 grudnia 2011, Benny Goran Bror Andersson - muzyczny filar ABBY - obchodzi 65. urodziny. Wszystkiego najlepszego!
 
ArtRock.pl na Facebook.com
ArtRock.pl na Twitterze
ArtRock.pl RSS
Picture theme from Natalie C with exclusive licence for ArtRock.pl
© Copyright 1997 - 2020 - ArtRock.pl. Wszelkie prawa zastrzeżone.